S C R E E N E D

Screened is een gedramatiseerde geluidswandeling door Amsterdam voor twee personen.
Met oa Piet Römer in de rol van Verteller en Loretta Schrijver en Fred Emmer als de Boordcomputers. De luisteraar speelt de hoofdrol.
Screened start in de hal van het Centraal Station Amsterdam en kan te allen tijde gelopen worden, alleen of met een ander. Duur Screened: ongeveer twee en een half uur.
Hier kan de volledige serie gedownload worden:

Aflevering 1:
http://content1a.omroep.nl/3ae090fa4e48ebf0ec2026951bfc7432/4a76e457/rvu/screened/screened_01.mp3

Aflevering 2:

http://content1b.omroep.nl/d35be8ead57cb28b69dbe03c8619b192/4a76e549/rvu/screened/screened_02.mp3

Aflevering 3:

http://content1a.omroep.nl/c2e6d38f64c17265216bbb16bcfa218a/4a76e6c3/rvu/screened/screened_03.mp3

Aflevering 4:

http://content1a.omroep.nl/faeac21b78a09ba534b1381a287125c2/4a76e70d/rvu/screened/screened_04.mp3

Voor meer info klik hier.

Bert Kommerij houdt de laatste ontwikkelingen bij. Van casten, tot opnames en montage. Van openbaar mailverkeer en aanverwant Screenedmateriaal in de vorm van links en info tot een Screened-Beeldbank op flickr.com.
Ondertussen onderzoekt hij hoe je een goedbezochte weblog maakt.
"Voor een lege zaal doen we het niet."

Kommerij werkte voor Screened nauw samen met componiste Barbara Okma en met geluidsvormgever Jaap Vermeer, met wie hij eerder oa Familie Holland (Prix Europa 2003) en Mijn Bedrijf (2005) maakte.
Voor de tentoonstelling Playmobiel in Arti et Amicitiae werd de derde aflevering van Screened verfilmd door Pepijn Kortbeek. Screened is een rvu///radio-dramaproduktie 2006 en kwam tot stand met steun van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroep produkties.
De voorgeschiedenis is hier te lezen.

Screened werd uitgezonden in de maand mei 2006 tussen 15.00 en 15.40 op Radio 747. 
Aflevering 1, 2, 3 en 4 staan hier online.
Podcast kan ook.

Voor opmerkingen, vragen, suggesties en andere reakties, zie linkerbalk, onderaan: Mailformulier.

Locatieve media

Quote afkomstig van De Hotspot Omroep site.

Martijn de Waal: "Programmamaker Bert Kommerij van de RVU experimenteerde afgelopen jaar met de locatieve documentaire. Daarbij konden een man en een vrouw - ieder met een eigen verhaal op een koptelefoon – door de stad lopen. Aan het eind van het verhaal kwamen de twee weer samen en hadden een eigen ervaring in de ruimte opgedaan. (...) De omroepen gaan tegenwoordig niet alleen meer over wat er op televisie te zien is; internet speelt een steeds grotere rol. Omroepen moeten ook over locatieve media gaan nadenken."

Meer op: .themobilecity.nl/

Screened in Centre Pompidou

Mail uit Parijs.

Naar aanleiding van de tentoonstelling Playmobiel, waar de filmversie van Screened te zien was op de mobiele telefoon in drie minitrailers.

In het Centre Pompidou gaan ze nu iets soort gelijks doen op 8,9 en 10 juni.

During the last two years more than 800 films shot with mobile telephones were screened at the Pocket Films Festival. Short films or full-length features, from imaginary tales to real-life drama, will be presented once again at the Pompidou Centre in Paris on June 8, 9 and 10, organised by the Forum des Images. For the third edition, come and meet filmmakers and artists from around the world and discover the “4th Screen” a new program of the latest international works made especially for the mobile telephone. More innovation than ever before and a festival open to all !

Op de site meer informatie:

http://www.festivalpocketfilms.fr:80/

Nieuwe Verhalen

Ben een nieuw project gestart.

De werktitel is Nieuwe Verhalen.

Een typische work in progress-log.

Alles wat ik doe is vanaf nu openbaar.

De een noemt het een zoektocht, de ander een script.

Het gaat over de invloed van internet op ons dagelijks leven. En nog veel meer...

Het verhaal speelt zicht voornamelijk af op de Flickr

Nog meer hot news: Ik zit in de jury van de Dutch Bloggies

Maar dat is weer een heel ander verhaal....

maanden later

Wat gebeurde er de afgelopen maanden?

De tentoonstelling Playmobiel was een doorslaand succes. Velen liepen de tocht. De Tuinierster Van Het Saaie Plantsoen kreeg drie stekelige vuurdoorns kado. Deze staan nu in het plantsoen. Klaar voor de winter. De onderhandelingen met De Hoorspelfabriek zijn nog gaande. Een uitgave ism met het VVV Amsterdam is de bedoeling. Het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepprodukties organiseerde een evaluatie. Hiervoor schreef een van de adviseurs Miryam van Lier een verslag.

Zij noteerde het volgende.

Ik ben niet iemand die in musea of tijdens andere uitjes een koptelefoon
opzet om aan de hand genomen te worden. De aanvoer van feitelijke informatie
voordat ik zelf eerst onbevangen een situatie, omgeving of kunstwerk in me
opneem stoort me. Het ontneemt me een eerste reactie die altijd heel
belangrijk voor me is. Met enige reserve begon ik daarom aan Screened.

Deze reserve hield echter niet lang stand. Screened blijkt geen
eendimensionale gids van A naar B, die uitleg geeft en betekenis voorkauwt.
Het blijkt een reis vol verschillende werkelijkheden, waarin ik als
luisteraar wordt uitgedaagd om vanuit verschillende posities deel te nemen.
Zoals die van de beschouwende luisteraar, die van de wandelaar (man en
vrouw) en die van een eigen personage wat langzaam in het web van de
succesievelijk in elkaar grijpende gebeurtenissen mee wordt getrokken.
De hoeveelheid aan objectieve data die via boodscomputer, scanner en
verteller het oor bereiken is groot. Zij lijken eerst zonder betekenis.
Gaandeweg worden zij echter de voorwaarden voor een even onontkoombare als
benauwende ervaring van controleverlies.
Meer en meer blijk je al luisteraar overgeleverd aan een werkelijkheid
waarin schijnzekerheden ontmaskerd worden, prvie-ervaringen gedirigeerd
worden door derden, en niets meer lijkt wat het is. Scheidslijnen vallen weg
en wie aan de touwtjes trekt is niet meer duidelijk.
Ook degenen die de instructies geven worden zelf meer en meer onderdeel van
een anoniem geheel waarin zij geen onaantastbare buitenstaanders meer zijn.
Wie is uiteindelijk nog wie?

Screened bouwt op een groeiende suspense die in woord en geluid precies
gedoseerd is. Deze wordt allereerst ingezet door de verteller die zegt dat
de man en vrouw, naar we mogen aannemen, elkaar nog nooit eerder hebben
ontmoet. Een verwachting wordt gewekt. Tegelijkertijd wordt hun wandeltocht,
die in zijn feitelijkheid ergens koud en zinloos lijkt en vragen oproept,
meer en meer ingebed in een omringende wereld waarin angst en weinig effect
sorterende achtervolgingen door agenten in burger de suspence voeden.
Gaandeweg de vier afleveringen blijken de verschillende werkelijkheden meer
en meer een gedeelde werkelijkheid te vormen. De mannelijke wandelaar wordt
in de gaten gehouden door de agent in burger. De boordcomputers blijken ook
elkaar aan te kunnen spreken en geen vooraf opgenomen tapes te zijn. De
vrouw van de agent in burger droomt een situatie die zojuist als een
feitelijke gebeurtenis door de scanner is gecommuniceerd. Etcetera etcetera.
Uiteindelijk duikt de mondhanrmonica spelende clochard op in het park waarin
alle personages in een ware finale samenkomen.

De stemmen in Screened zijn overtuigend. Niet dik aangezet. Prettig
dwingend. Een evenzo grote rol speelt de afwezigheid van de stemmen van de
wandelaars. Zij krijgen geen stem. Amsterdam wordt via de afwezigheid van
een clichematig knus geluidsdecor tot een koude arena die benauwender werkt
dan wanneer het een set vol dramatische calamiteiten was geweest. De muziek
is een dragende en sturende kracht in Screened die zijn werk doet en
bijdraagt aan de dramatische spanning maar ook in contrast staat met de
koelere toon van de sprekers. Screened lijkt daarbij kundig opgebouwd op een
soort van understatement en de macht van de projectie, op de macht der
verbeelding. Als die verbeelding niet meer particulier blijkt te zijn, niet
meer aan ieder individu op zijn eigen manier is voorbehouden, is de cirkel
rond.

Miryam van Lier, Stifo najaar 2006.

Afsluiting

Het is een zwarte lijn geworden. Gemaakt met een stift. Op de foto is de route van de man zichtbaar. Tussenstand. Het is een zeer gedetailleerde kaart waarop ieder plantsoen, iedere binnentuin te zien is. Zelfs de paadjes in het Westerpark kloppen. Ondertussen mailt curator Nathalie Faber persnieuws door. De tentoonstelling loopt als een trein. Aanstaande maandagavond geeft zij een toelichting op Playmobiel in het Lloyd Hotel in Amsterdam. Aanvang 21.00. Kunst op je mobiel. Geef je op en ontvang Screened in drie trailers van een minuut op je toestel.. De eerste minuut, de middelste minuut, en de laatste minuut. En nog veel meer. Zie www.playmobiel.net

En dan. De behoefte tot loggen neemt af. Ik voel het. Moet dingen afhandelen. Opruimen. Lijstjes maken. Bovendien vragen nieuwe projecten om aandacht. Daar is rust en tijd voor nodig. En ik wil naar Vlieland. Dus die tijd gaat nu in....   

foto: fragment uit Screened 3, de film

Tot zover, wordt vervolgd, en hartelijk dank voor uw aandacht.

Bert Kommerij. bert.kommerij@rvu.nl

De Tuinierster Van Het Saaie Plantsoen

De afgelopen dagen mail ik met J. Ik ontmoette haar in het plantsoen, tijdens het filmen. Zij wil het liefst anoniem blijven. "Noem mij maar De Tuinierster Van Het Saaie Plantsoen,"schrijft ze. "Dat vind ik leuker dan mijn eigen naam." Tijdens de opnames maakte zij zich bekend als de vrouw van het tuinonderhoud. We hebben afgesproken dat ik een mooi plant koop. En die wordt dan in het plantsoen geplaatst. "Er is nog plek," schrijft ze. En ik heb toestemming gekregen om haar eerste email te loggen.  Er staat:

Beste heer Kommerij,

Ik heb met heel veel plezier de vier afleveringen van Screened beluisterd. Het was voor mij een spannend hoorspel. Omdat ik alle plekken goed ken, heb ik de wandeling in mijn hoofd meegelopen. De wandeling dwingt je om de omgeving goed in je op te nemen. Naarmate beide personen dichter bij mijn huis kwamen, werd het steeds spannender. Ik ben zelfs voor het raam gaan staan om te zien of het ging gebeuren. Al die details over een plek waar je zelf dagelijks bovenop zit. Het was bijzonder om daar nu eens door de ogen van iemand anders naar te kijken.  Met name de Scandinavische Beuk is wel een vondst. Volgens mij is het namelijk een Pruimbladige Meidoorn. Ik kan er vele uren werken en tuinieren, maar zitten doe ik er weinig. Zal ik ook eens gaan doen. Dat u nu van alle zelfbeheertuinen in de buurt de onze hebt uitgekozen, vind ik wel bijzonder. Nu kunnen er meer mensen van genieten.

Het kunstwerk is gemaakt voor deze plek. Het eerste ontwerp van de 'tuin' had iets dergelijks als grondpatroon.
Genoten heb ik ook van de prachtige muziek. Dit in combinatie met de geluidsopnamen is mooi. De vrouw loopt in haar eentje niet de meest voor de hand liggende route door de stad. Dat maakt het wel spannend. Of ik zelf de herentoiletten van Krasnapolsky zou ingaan, hangt van de drukte op die plek af. Anders zou ik mij gegeneerd voelen.

Ik ben blij dat u mij op het project attent hebt gemaakt, want ik heb er echt van genoten.
Vriendelijke groet, De Tuinierster Van Het Saaie Plantsoen.

Screened als filmkunst op de tentoonstelling Playmobiel

Uitgefilmd. Screened, het filmkunstwerk, is een feit. Samen met Pepijn Kortbeek en Isabella Chapel liep ik drie dagen door de stad met een statief en een camera. We aten intotaal zestien haringen en dronken achtendertig koppen koffie. Per lokatie zochten we een punt, een camerapunt. En daar liepen wij dan, samen met alle anderen, doorheen. We stonden op daken en afdekroosters. Isabella liep de vrouw en ik de man. Op een groot plasmascherm is het werk te bekijken vanaf morgen tijdens de opening van de tentoonstelling www.playmobiel.net, 18.00 in de Arti et Amicitiae aan het Rokin 122 te Amsterdam. Wiebe Boonstra heeft een mooie plattegrond van Amsterdam gevonden, zwart wit. Die hangt naast het scherm. Op de kaart zal ik morgen route drie tekenen met een zwarte stift. Met de twee aanwezige Ipods kunnen bezoekers de tocht gaan lopen. Totale duur twee en een half uur. Moet je wel je paspoort inleveren.

Nu hangt het werk. De DVD doet het. Het geluid schalt door de grote zaal, waar ook vloerkleden liggen en geborduurde sms berichten aan de muur hangen.  Ik weet echt niet of de route nu wel of niet op de kaart getekend moet worden met een stift. Op de foto links Nathalie Faber, daarachter Pepijn, bij het scherm.

Binnengekomen mail

Jules upside down

Beste Bert Kommerij, Gisteren heb ik Screened ontdekt. Beetje laat zul je zeggen, en zeker voor een hoorspelliefhebber sinds jaar en dag. Het voordeel is dat er al 3 afleveringen online zijn gezet en ik dus gisterenavond met mijn koptelefoon op, liggend op de bank, naar de stadswandeling heb kunnen luisteren. Geluisterd zonder voorinformatie over de inhoud van Screened, en wat me opviel was de dreiging die ervan uit gaat en de angst die blijkbaar exemplarisch is voor deze tijd waarin iedereen in de stad bang lijkt voor iedereen, en anonimiteit meer regel is dan uitzondering. Als blinde luisteraar, zie helemaal niets, heb ik nog nooit zo'n beeldende omschrijving gehad van de stad Amsterdam en een nieuwe uitdaging is geboren, namelijk met mp3-speler en geleidehond de stadswandeling(en) te gaan maken. Heel veel succes met de afronding en ik blijf met veel bewondering voor je werk en belangstelling je log volgen! J M van der B.

Een meerkoet.

Beste J M van der B, Hartelijk dank voor uw mail, en complimenten. Ik zet hem op de weblog. Mocht u hier bezwaar tegen hebben, laat het me dan weten, dan haal ik de tekst er weer af. Bij het bericht staan twee foto's geplaatst. Op de ene foto is Jules te zien. De hond. Het is een Ierse Terrier, roodharig. Twee en een half jaar oud. Op de foto zie je haar kop. Ze ligt op een oranje kleed, met schuin daarachter een wit kussen met twee lichtblauwe en twee roude strepen. Haar kop ligt op de kop. De oren drukken tegen het kleed. Ze kijkt ondersteboven in de camera. Haar zwarte neus is duidelijk zichbaar. En een oog. De neus glimt. De foto is gisteren gemaakt, nadat zij bijna een meerkoet had opgegeten. Op de andere foto is de meerkoet te zien. Hij staat midden op een klein rechthoekig stuk piepschuim, niet groter dan z'n eigen romp, dat drijft in het water. Net nadat de foto werd gemaakt sprong hij er weer af. Tot zover, Heel veel plezier met aflevering vier. Die staat inmiddels online. Mocht u de tocht met uw hond gaan maken, laat me dat dan weten. Met vriendelijke groet, Bert Kommerij. PS: Hoe leest u deze berichten? Print u het uit in braille? Of is er een computerstem, die de woorden leest? En hoe klinkt die stem als ik schrijf: Het is volbraaaaahaaaahaaacht.

Screened is af en online

Jaap Vermeer.

Aflevering vier.
De sporen van boven naar beneden:
blauw: Piet Romer.
groen: Fred Emmer.
rood: Loretta Schrijver.
groen: Scene's Richard Gonlag en Isabella Chapel.
roze: Achtergrondgeluiden.
lichtgroen: Muziek Barbara Okma.
De vier sporen daaronder: Details en accenten achtergrondgeluiden en overige muziek.

Naarden Bussum.

Amsterdam CS

Weekend / Links

Barbara Okma en Jaap Vermeer

Vandaag de laatste opnames gemaakt voor aflevering vier. Halverwege deze aflevering komt een auto de straat in rijden, stopt precies op de verkeersdrempel, bij het plantsoen, voor het hek, begint hard te toeteren, wacht, en rijdt weer verder. Het plantsoen was leeg. Niemand te bekennen. Ik was er al een tijd niet geweest. Alle planten doen het. Groen, dacht ik. Groener dan anders. Piet zette mij af, reed een rondje, en toeterde de scene er in een keer op. Ik wilde op de stopknop drukken, toen een duif pal boven mijn hoofd begon te koeren. Gevolgd door nog meer vogels. Wakker geworden van het lawaai.

Morgen wil ik nog enkele opnames maken. Het liefst zou ik het plantsoen bij zonsopkomst willen hebben. Op het kunstwerk zag ik nieuwe graffity. Rood. De zwarte graffity wordt in aflevering vier beschreven, het maakt onderdeel uit van het verhaal. Nu met de nieuwe rode graffity erbij klopt het verhaal niet meer. En is dit een historische tekst geworden

Kunstwerk plantsoen Vinkenstraat.

Daarna via het Amsterdams bos, door Amstelveen gereden en weer terug, langs de RAI, de stad in. Lang over de grachten gereden, over de Dam, een stuk van de route ("De Raadhuisstraat maakt hier een bocht, naar rechts".) Langs S, om zijn nieuwe boot te bekijken. Niet thuis. En verder langs enkele vertrouwde routes van jaren geleden. Oud West, de eilanden. Over een paar weken wonen we hier vijf jaar. De grachten van Amsterdam zijn op dit moment op z'n mooist. Net als in de zomer, de herfst en de winter.

Ramen Paradiso

Gisteren gegeten bij Alwine van Heemstra en Berend Strik Spinazie, pasta en vis.

Binnengekomen. De Amsterdam.Holland Amerika lijn

Mary Ellen Carroll, een kunstenares uit New York, zat pal tegenover me. Zij was net terug uit Buenos Aires voor haar project Nothing. In Nothing gaat een persoon met niets dan een paspoort en een ticket naar een grote vreemde stad, om te onderzoeken hoe het is om met niets, alleen de kleding die je draagt, een maand te (over)leven in een vreemde omgeving. Mary Ellen vertelde hoe ze acht jaar over dit project had nagedacht. En tot de conclusie was gekomen dat alleen zij dit plan kon realiseren, door het zelf te doen. En zo vertrok ze op een dag, zomaar, naar Buenos Aires, met niets. Nothing was begonnen. Iedereen wilde weten hoe het haar vergaan was. Waar ze sliep, hoe ze aan haar eten kwam, wie ze ontmoet had, en welke ontdekkingen ze had gedaan. Ontdekkingen over zichzelf, en haar omgeving. Vragen die je aan iedere toerist zou vragen, maar die nu meer lading hadden, omdat er geen geld in het verhaal zat. Alles wordt avontuurlijk als er geen geld in het verhaal zit. Mary Ellen Carroll had geen fototoestel bij zich. Ze had aan anderen gevraagd foto's van haar te nemen. Deze foto's, en het verhaal over haar belevenissen, komen in een boek, of op een website. Ze zat vaak in restaurants en vertrok zonder te betalen en overschreed de ene morele grens na de andere. Zodra iets kunst heet mag alles. "Het is een beetje Paul Auster," zei ik. "Het is als een verhaal uit een boek, of een film, niet iets om echt te doen."

Ja, zei ze, dat klopt. Ik ben een Paul Auster fan, en dit verhaal bestond nog niet.

Vandaag de hele dag aan Mary Ellen gedacht. Ik wil haar nog eens ontmoeten. Eigenlijk heet haar project niet Nothing, maar Everything.

Attentie: Jaap had mij een maaltje Blaricumse asperges kado gedaan. Ik had ze in de koelkast in de kantine gelegd. Ze zaten in een wit plastic tasje. Ik vergat ze afgelopen donderdag mee te nemen. Zaterdag waren ze weg. Wie weet waar ze zijn? De vloerwaxers uit Kosovo wisten van niets.

Open mail aan collega Maya S.

Amsterdam CS.

Dag Maya,

Dank voor je reaktie. Volgens mij wordt dit een lange mail. Het is inderdaad een monsterlijk project. Vol ideeen en zijsprongen. Bijzonder dat je in het plantsoen bent geweest met je kinderen. Heb je nog iets opmerkelijks gezien? Heb je foto's gemaakt? Stuur me die dan. Heel graag. Ik ben inderdaad erg blij dat drie af is. De eerste tien minuten van vier zijn inmiddels een feit. (Er is trouwens niets mis met zitten tijdens het wandelen.)

"Ga onder het spoor door."

Screened bestaat uit vier delen die bijelkaar horen en in 1 etappe beluisterd/bewandeld moet worden. Of je doet het anders, wat je wilt, iedere luisteraar is vrij, maar zo is het gemaakt. Net als een film. Je kijkt, of je kijkt niet. Je maakt geen film om half bekeken te worden. Op de radio wordt het inderdaad een absurd verhaal. Daar is niets mis mee. De wereld is nog nooit zo absurd geweest. Wat ook weer interessant vind. Soms vind ik alles interessant.

Screened is gemaakt voor de Ipod. Dus ik zeg, doe mij een Ipod. En natuurlijk zie ik ook de lekken, de gemiste kansen, de gebreken, de fouten, noem het maar. Dat maakt het lange intensieve werk eraan soms zwaar, omdat je te doen hebt met gemaakte, onomkeerbare keuzes. En die zijn nogal dwingend en vragen om precisie. (Soms probeer je er nog aan te morrelen, maar de essentie ligt vast.)

Station Hilversum Noord.

Nooit heb ik me gerealiseerd dat dit project valt en staat met de juiste mix. Dat geldt voor ieder programma, maar bij Screened is het opvallend. De techniek is bizar. Jaap werkt zich uit de naad. En je hoort het er niet  aan af. Dat is knap. Alles klinkt alsof het heel gewoon is, maar dat is het niet. De muziek mag niet te dominant zijn. De stemmen moeten helder zijn. De accenten in de achtergrond geluiden moeten optimaal zijn. De scannerberichten moeten varieren en verstaanbaar zijn. Enzovoort enzovoort. Vaak denk ik, die monoloog had een dialoog kunnen zijn. Of, waarom dit verhaallijntje niet afgemaakt en uitgewerkt, en waarom dat verhaallijntje wel. Of waarom fragmenteert het hier en niet daar? Is dit wel interssant? Wat zegt het?

WMP studio 1.

 

.
Zendmast Hilversum.

Op de weblog.nl is iedereen ondertussen het drukst doende met zn eigen web-log. Zo nu en dan kijk je eens bij de buren, of bij je nieuwe web-log vrienden en vriendinnen. En dan weer terug in je eigen digitale hok.

Het Rioolfestival van collega Willem Davids. 2-de prijswinnaar van de Nationale Evenementenprijs 2006 in de catagorie: Innovatie. Deze prijs wordt toegekend aan een evenement welke een zodanig concept heeft, dat deze als vernieuwend kan worden beschouwd. Van 17 t/m 21 mei te Hilversum Centrum. Van harte.

Gefotografeerd worden door een onbekende en terug fotograferen.

Het lijkt erop dat de nieuwe media nu pas echt de gebouwen binnendringen in Hilversum. Ik las het laatst weer in een artikel. Internet, die bodemloze put waarin iedereen elkaar kwijt dreigt te raken. Waar eigen wetten gelden. Die diepe zee waarvan niemand weet waar hij eindigt. Waar tegenstellingen welig tieren. Waar mensen persoonlijk zijn en anoniem tegelijk. Het maakt je passief en het activeert. Het informeert en vertrooit. Het trekt aan en stoot af. Het brengt bij elkaar en vereenzaamd. Het kent geen einde. Je hebt er je eigen plek, maar je bent onvindbaar tegelijk. (Stel je voor dat Google niet bestond.) Je kan er op meerdere plekken tegelijk zijn, zeven gesprekken tegelijk voeren. Je versplintert waar je bij staat. En het verlangen naar aansluiting groeit.

De schoenen van Marjolein van Ruiten van het Waltermaashuis.

De afgelopen tijd streek het Walter Maashuis twee keer neer bij de RVU. De Waltermaashuismeetingen waren een must en ik hoop dat ze doorgaan. Er werd gepraat over Nieuwe Geluiden. Media wel te verstaan. Om ons heen stikt het van de nieuwe initiatieven. Ze schieten als paddestoelen uit de grond. De rol van de journalistiek is aan het veranderen, en dat heeft concequenties. Zie ook de www.nieuwereporter.nl Ondertussen denken wij nog steeds dat wij De Omroep zijn, maar is dat wel zo? Iedereen kan immers z'n eigen omroep starten op internet. Maar wat heb je te zeggen? Wat doe je ermee? Het is alsof we als omroep niet in die diepe zee van het internet durven te duiken. We blijven in het pierenbad, want we moeten de bodem wel blijven zien.

.

Chris Keulemans over zijn nieuwe project Art after Crisis tijdens de Waltermaashuismeeting.

Weer een andere fotograaf.

Ipodskater op Youtube

Jules

In de kantine staat momenteel een zwarte hoge kast. Alles zit erin. Scherm, computer. Met een kleine afstandbediening, ter grote van een aansteker, een draadloos toetsenbord plus muis, surf je van je mailbox, naar een tv zender, naar een website, je fotoboek, de gedeelde jukebox vol muziek van je collega's. En van anderen. Straks heeft iedereen zo'n kast. Deze kijkkast heet namelijk de toekomst. Deze kijkkast is een droomkast. Met zo nu en dan een nachtmerrie. 

Fotograaf onbekend

Internet is een veelkoppig monster. Een informatiemonster, dat groeit en groeit. Het begrip 'archief' moet opnieuw gedefinieerd worden. Zoals soms alles opnieuw gedefineerd moet worden: een omroep, de openbare ruimte, relaties, communicatie.

Actualiteit

Twee ministers in de nacht.

Fragment Screened aflevering 3:

HB: Er staat hier een man aan de balie en die zegt dat hij zijn signalement komt ophalen. Weet iemand daar iets van?

Agent 808: Is het een bejaarde man met een gele pet?

HB: Dat is correct.

Agent 808: Ik stuur het signalement nu naar u toe.

HB: Heel fijn 808. Dan zal ik nog even vragen of hij ook een paspoort bij zich heeft.
Oh, en als je ook een beschikkingsnummer hebt, heel graag.


Aflevering 3

Ik schreef eergisteren dat gisteren aflevering 3 online zou staan. Vandaag blijkt dit onjuiste informatie te zijn. Computerstoring. We hebben de laatste dagen last van een zogenaamde USB bug. Niemand weet waar deze USB bug vandaan komt. Gek word je ervan. Werken we met teveel sporen?
Overmacht.
Of zoals de vrouw van agent 503 in aflevering 3 het zegt:

"Niet alles doet het altijd. Storingen zijn gewoon mogelijk."

Morgen zal aflevering drie online staan.
Een feest voor het oor.
Bijvoorkeur te beluisteren via te koptelefoon, on the spot.

Onweer

Audiocentrum. Op de CD Thunder staan 91 tracks. Allemaal onweer. Van distant rumble tot big thunder clap. Het is buitenlands onweer, dat is duidelijk. Onweer komt overal vandaan. Deze CD komt uit Ontario. Omdat echt onweer er waarschijnlijk niet meer inzit houden we hem achter de hand en zeggen het tegen niemand. Ik haalde hem vandaag uit het Audiocentrum en luister er op dit moment naar. Ik ben bijna op de helft: track 40, Big clap with with medium rain, close perspective. Geen donder is hetzelfde. Morgen is aflevering drie klaar. Woensdag geeft Jaap les op de Windesheimacademie in Zwolle. Donderdag beginnen we aan de laatste etappe. Wat geen etappe is, want dan zitten de man en de vrouw ieder op een bankje in Het Plantsoen. Uitgewandeld. Bevrijd van dwingende aanwijzingen en kloppende tijden. To be continued.... Centraal Station Amsterdam.

Het tafeltje in Cafe La Ruche. 13 mei 15.40.

Niemand.

Aflevering twee.

.
Audiopaar.

10.15. Vincent van Merwijk op de voicemail. Screened staat in de NRC. Lees die krant! En de complimenten over het werk tot nu toe. Goddank. Niets plezieriger dan een tevreden eindredacteur.
De foto van Loretta Schrijver en Fred Emmer is mooi. Zij zijn een audiopaar, dat staat er. En als iets in de krant staat dan is het zo. Ik stuur Paulien Cornelisse, die het stuk schreef, een email.
"Dat wordt inlijsten en aan de muur."

Centraal Station.

Aflevering drie is zo goed als af en zal waarschijnlijk aanstaande dinsdag online gaan. En dan door naar vier. Hier moeten nog enkele opnames voor gemaakt worden. Zo wachten we al tijden op onweer. Je hebt onweer op CD's, maar wij gaan voor de echte donder en bliksem. De opnamespullen liggen klaar. Het weer doet de rest.
In aflevering drie hoor je twee routes tegelijkertijd. Een wonder.
Maar eerst aflevering twee. Straks, over anderhalf uur.
Ik zal, net als vorige week, de stad ingaan met mijn camera. Kijken of er vrouwen met koptelefoons door de Bijenkorf wandelen. Of zoals Loretta Schrijver zegt: "Neem de middelste draaideur. Ga tussen Dior en Chanel de trap op."


Klik. Klik.

Ontdekking. Paul B, de buurman, heeft sinds kort een webcam. Hij/zij hangt pal naast onze voordeur. Er zijn meer mensen die dat doen. Vierentwintig uur per dag is ons gezamelijke uitzicht voor de hele wereld zichtbaar. Het is een gadget, zegt hij, betekent verder niets. Ik geloof hem. Paul B zit in de IT. Wonderlijk. Terwijl ik binnen zit te werken, kan ik zien wat er op de stoep gebeurt. Vanaf nu hebben wij geen bel meer nodig. Veel bootjes vandaag. Ik vraag of ik de webcam mag linken op deze log. Het mag. Jouw uitzicht is mijn uitzicht.

Artikel Varagids

Janine Bruinooge schreef een pagina voor de Varagids.
Ik heb haar gevraagd of ik het artikel op deze weblog mocht zetten.
Zij schrijft het volgende.

Dag Bert Kommerij,
Ik heb inmiddels bericht gehad van Chris Buur (adjunct-hoofdredacteur VARA TV Magazine) en het is in orde als het artikel over Screened op de weblog wordt geplaatst. Zolang daar maar bij wordt vemeld dat het artikel in de het VARA TV Magazine, nummer 18, 6 - 12 mei 2006 heeft gestaan + auteursnaam (Janine Bruinooge). En het zou inderdaad leuk zijn als de links naar de website van de VARA-gids en naar die van mij, erbij kwamen. Ik hoop binnenkort tijd te hebben om het artikel ook op mijn website te plaatsen.
Verder: komt de geluidswandeling binnenkort ook op cd te staan? Het lijkt me namelijk leuk om de wandeling aan iemand cadeau te doen.
Vriendelijke groeten,
Janine Bruinooge

Klopt. Van die CD. Dat zou ontzettend leuk zijn en de onderhandelingen met De Hoorspelfabriek zijn gaande.
Wordt vervolgd.
En dan nu het artikel.

Date met routeplanner
Beginnen als argeloze wandelaar...en eindigen als achterdochtig stadsmens

Screened is een spannende 'gedramatiseerde geluidswandeling voor twee personen' door Amsterdam van Bert Kommerij, meester van het hoorspel.

Tekst: Janine Bruinooge.

'Kijk recht voor je uit. Laat het kopje staan. Ga naar beneden. Loop langs de riemen. De tassen. De sjaals.' Het is Loretta Schrijver die je als boordcomputer in Screened op dwingende toon door de Bijenkorf loodst. Op weg naar een ontmoeting met een vreemde: een luisteraar van het andere, mannelijke geslacht. Hij ontvangt zijn aanwijzingen van oud-nieuwslezer Fred Emmer. Tussendoor berichten van de politiescanner, telefoongesprekken van een agent met zijn vrouw, en Piet Römer die vertelt over de naderende ontmoeting: 'In Amsterdam staan een man en een vrouw stil. Over tien minuten ontmoeten ze elkaar. Maar nu nog niet.' Muziek en stadsgeluiden voeren de spanning verder op.
Screened, een geluidswandeling voor twee personen, is een beproeving voor zowel de luisteraar als regisseur Bert Kommerij. (En vormgever Jaap Vermeer. BK)
Niet eerder moest hij zo veel - zes - geluidslagen tot een geheel zien te vormen. Zijn eerdere radiodramaseries, zoals de in het buitenland bekroonde Kant B en Familie Holland, bestonden maximaal uit drie: één laag tekst, muziek en achtergrondgeluid. Bij Screened bestaat alleen dat laatste - het zogenoemde geluidsdecor - al uit meerdere elementen: politieberichten en stadsgeluiden. Kommerij: 'De productie van Screened is ingewikkeld omdat de serie zich afspeelt in de echte wereld: een man en een vrouw ontmoeten elkaar in Amsterdam. De luisteraar kan het verhaal zelf invullen door als hoofdpersonage te fungeren en de wandeling te maken. De beschreven route moet daarom tot in detail kloppen.' Zo moet een luisteraar bijvoorbeeld niet alleen een speeltuin passeren als de boordcomputer dat meldt, de luisteraar moet de genoemde plek op dat moment ook in Screened horen. Om de route - een wandeling van ruim twee uur - goed in de serie te kunnen verwerken, liep Kommerij 'm tien keer.

Het idee voor de gedramatiseerde geluidswandeling vatte Kommerij afgelopen voorjaar op toen hij een iPod aanschafte en daarmee vervolgens Amsterdam doorkruiste. Hij merkte dat hij zijn waarneming kon sturen door middel van muziek. Het was de muziek die bepaalde hoe hij de stad beleefde en niet de daadwerkelijke omgeving. Met Screened wil hij datzelfde effect bereiken: luisteraars beginnen aan de route als argeloze wandelaars en eindigen als achterdochtige stadsmensen. Screened laat namelijk een angstig, paranoïde Amsterdam horen: een verwijzing naar de huidige gespannen tijdsgeest. Want net zoals Kommerij's voorgaande series, speelt ook Screened in op de actualiteit. 'Verschillende aanslagen en de overheidscampagne over terrorisme hebben de publieke ruimte in Nederland veranderd. We gaan tegenwoordig anders de deur uit dan een paar jaar geleden: op straat spreken we niet met elkaar, maar houden we elkaar wel in de gaten; je wordt voortdurend gevolgd', aldus Kommerij, die sinds 1999 voor de RVU jaarlijks een radiodramaserie maakt. Screened maakt luisteraars van de heersende angstcultuur bewust door meldingen over de verschillende soorten camera's die het Centraal Station herbergt, en rigide loopaanwijzingen: 'Val niet op met je blik. Zoek geen oogcontact met passanten. Hou altijd minstens één meter afstand.' De paranoia slaat pas echt toe als luisteraars bijna omver worden gereden door voorbijrazende auto's en fietsers, die ze niet zien maar wel horen.

Dat luisteraars constant op hun hoede zijn, is vanwege de subtiele manier waarop Kommerij de werkelijkheid verdraait. Hetgeen een specialiteit van hem is. Zo klinkt de politiescanner in Screened levensecht, terwijl die dat lang niet altijd is. Kommerij: 'Het luisteren naar een politiescanner geeft een veilig gevoel; je hoort over een ramp die zich ver van jou vandaan voltrekt. In Screened verandert dat zodra je als luisteraar merkt dat de achtervolgingsberichten, die je al enige tijd hoort, over jou gaan.' Dat zijn echter fictieve berichten, ingesproken door acteurs. Doordat de berichten zijn vermengd met waarheidsgetrouwe piepjes, onderbrekingen en stiltes, worden het zeer realistische meldingen. Hoewel Screened ook voor thuis is bedoeld, komen Kommerij's verdraaiingen het beste tot uiting tijdens het lopen van de route. De regisseur waarschuwt echter dat luisteraars niet en masse tijdens de radio-uitzendingen naar Amsterdam moeten afreizen; Screened is een geluidswandeling voor twee personen. Op de plek van de ontknoping - waar de ontmoeting plaatsvindt - is slechts ruimte voor één man en één vrouw. Kommerij hoopt dan ook dat veel luisteraars, net zoals hij, de mp3-speler ontdekken.

Kastanje Mediapark.

Radiocast

Screened is vanaf vandaag ook te vinden op de Radiocast.
Het luisteraanbod van de Publieke Omroep.
Pod you, Pod me

Klik

Vandaag weer verder werken aan aflevering drie.
In deze aflevering ontmoeten de man en de vrouw elkaar in Het Plantsoen.
Dit is een hoogtepunt.
We beginnen in de middag en werken door tot in de avond.
Tropenrooster.

Verbeeldingsprincipes

Edwin en Hans van de Beveiliging

Kom niet aan loggen toe. Tot gisteravond laat doorgewerkt aan drie.
Binnen gerookt en eten gepakt uit de kantinekoelkast.
Mag niet.
(Niet vergeten door te geven aan Elly.)
Edwin en Hans gooiden ons eruit.
De laatste trein naar Amsterdam vertrekt om 00.15.

Jaap onder het VPRO gebouw

Aflevering twee staat vandaag online.
Ontving van Liza M de volgende email.

Beste Bert Kommerij,
Naar aanleiding van uw project 'Screeded' mail ik u.
Ik ben een student van de opleiding theater, film en televisiewetenschap en in het kader van het vak 'verbeeldingsprincipes' moet ik vrijdag a.s een korte presentatie geven over personages en nieuwe media.
In een groepje hebben we gebrainstormd over 'Screened' en er zijn verschillende onderzoeksvragen bij ons naar boven gekomen. Hopelijk wilt u ons helpen door middel van uw visie te geven op deze verschillende vragen.
1. Wat is het doel van Screened? Is het alleen een kunstwerk?
2. Wie zijn de toeschouwers en wie zijn de personages?
3. Nemen de man en de vrouw een bepaalde rol aan?
4. Zijn de mensen die in de omgeving waarin de man en de vrouw lopen toeschouwer, of zijn zij juist personages voor de man en de vrouw?
5. Wat is de functie van de verteller? Is hij de 'speler' van het spel? Hij geeft immers opdrachten aan de man en de vrouw.
6. Van welk medium is hier sprake? Is het een hoorspel? Of kunnen we ook spreken van theater of games?
Ik hoop dat u op deze vragen een korte toelichting wilt geven en daarvoor wil ik u alvast bedanken.
Met vriendelijke groet,
Liza M

Amsterdam Centraal 1

De antwoorden.
1. Screened is een kunstwerk met vele gezichten. Het doel van Screened is dat het de waarneming van de luisteraar zodanig aantast, dat hij/zij na beluistering op een andere manier de wereld beleeft. Daarnaast brengt Screened mensen samen. Screened kan gezien worden als een gebruiksaanwijzing, een handleiding, een tool. Het zet luisteraars letterlijk en figuurlijk in beweging. Fysiek en mentaal. Ondertussen onderzoekt Screened de grens tussen de persoonlijke ruimte en de publieke ruimte.
2. Personages zijn mensen die een contract hebben ontvangen. Of een boekenbon. Al naar gelang de omvang van hun bijdrage. De rest is toeschouwer.
3. Nee, dat hoeft niet, maar het kan wel.
4. Zij zijn personages, alleen weten zij het niet.
5. De verteller maakt personages van de luisteraar. Hij beschrijft.
6. Een hoorspel is geen medium maar een genre. Er kan zeker gesproken van theater, alleen niet op de traditionele manier. Screened is Radio op maat. Het heeft inderdaad iets van een game. Of zoals de engelsen zeggen: Screened is located in the real world.


Amsterdam Centraal 2

Wordt vervolgd....
Plus een onmisbare internettip: alle ellende op een rij. De Nationale Misdaadkaart.
Je weet niet wat je ziet.
Click it!

Ontmoetingen

6 mei, 15.45, Westerpark Gisteren, om 15.20, lag ik op een grasveld in het Westerpark en wachtte. Ik had goed zicht op het vierde bankje. Zouden er wandelaars verschijnen met een koptelefoon op? Onbezorgde taferelen. Veel ouders met kinderen, groepjes meisjes en jongens op kleden met flessen wijn en chips. Paradijselijk. Alle bankjes waren bezet, behalve de Screened-bank. Dit kon geen toeval zijn. Om 15.35 nam een man plaats. Hij had geen koptelefoon op, wist van niets. Of toch? Om 15.40 zat hij er nog. Dus dit was de mannelijke hoofdpersonage uit Screened. En hij had het zelf niet door. Moest ik naar hem toegaan om uit te leggen wie hij was? Om 15.45 besloot ik een einde aan deze gekte te maken, stond op, liep op de man af, nam plaats achter het bankje en maakte een foto. De oproep had gewerkt: niet de tocht lopen tijdens de radio-uitzending. Bas Haring in de RVU tuin Afgelopen vrijdag was het RVU paviljoen rustig en leeg. Alleen Marieke Hermans en Bas Haring, plus crew, waren aanwezig. Zij werken aan de nieuwe serie Haring, een vervolg op het programma Stof Stof is genomineerd voor de Jos Withagen Mediaprijs 2006. 23 mei wordt de winnaar bekend gemaakt in het Nemo, Amsterdam. Hard en ongestoord doorgewerkt aan aflevering 2. Zo goed als af. De telefoondialogen tussen Richard Gonlag als agent 503 en Isabella Chapel als zijn vrouw, combineren perfect met de straatgeluiden, de muziek, de boordcomputers. "Het is pas goed als je het werk er niet aan afhoort," zegt Jaap. Klopt. Daar gaat de meeste tijd inzitten. Jezelf uit het ding wegwerken. Jaap Vermeer is een tovenaar. Dinsdag de puntjes op de i en dan door naar drie. Praten met Jan Jaap van der Wal. Foto: Nikki S. In een bomvol cafe in Utrecht presenteren Felix Meurders en Jan Jaap van der Wal Spijkers met Koppen. 500.000 luisteraars. Bleken de treinen ineens niet te rijden. Halsoverkop met Piet in de auto. Omleiding hier, omleiding daar. Net op tijd. Les 1 tijdens een interview: als je eenmaal aan het woord bent, niet stoppen met praten. Stom, helemaal vergeten. Schrijvend krijg ik het beter gezegd, maar daar heb je niets aan tijdens een live interview van zeven minuten in een cafe. Met Vibeke von Saher in de trein. Een toevallige ontmoeting met Vibeke von Saher in de trein. Zij heeft juist de monoloog Jacky van Elfride Jelinek geregisseerd voor de Hoorspelfabriek. Binnenkort in de winkels. Vibeke von Saher en Marlies Cordia runnen de Hoorspelfabriek met verve. Mijn regie van de Cementen Tuin van Ian Mc Ewan stellen we uit na Screened. First things first. Het idee om Screened bij de Hoorspelfabriek uit te brengen moet concreet worden.

radio uitzending

Vandaag gaat de eerste aflevering de lucht in. Om 15.02 op Radio 747.
Maar eerst naar Utrecht voor Spijkers met Koppen.
Jan Jaap van der Wal gaat mij interviewen.
Ik zag hem eens in de Bolder op Vlieland tijdens een cabaretavond.
Vreselijk gelachen.
En ik moet een CD meenemen zodat we naar een fragment kunnen luisteren.
Ik hoop om 15.02 weer terug te zijn in Amsterdam.
Zal om 15.40 het Westerpark volstromen met wandelaars met koptelefoons op?
We zitten nog midden in de montage.
Dinsdag is aflevering twee af.
To be continued...

Publiciteit

De overkant.

Tammo de M van Koppensnellers belt. Het gaat niet door. Hij vindt het ook jammer. Er kijken 600.000 mensen naar Koppensnellers. Tijdens de redactievergadering moest er gekozen worden tussen een kort gesprek en muziek. Er is gekozen voor muziek. Ik begrijp dat. Als ik zou moeten kiezen tussen muziek en een kort gesprek zou ik ook voor muziek kiezen.
Een paar minuten later belt Spijkers met Koppen.
Dat begrijp ik niet.
Er bestaat meer toeval dan je denkt.
Ik dacht dat Spijkers met Koppen niet meer bestond.
Een redactrice legt uit dat Spijkers met Koppen al twintig jaar bestaat. Dat het ooit werd opgezet door Jack Spijkerman, maar toen die naar de tv ging om Kopspijkers te maken, het programma bleef bestaan.
Nu wordt het gepresenteerd door Felix Meurders en Jan Jaap van der Wal.
"Dus jij kent Tammo niet," vraag ik.
"Nee," zegt de redactrice, "die ken ik niet."
Zij heet Nikki.
Niet Nienke.

De Vara heeft iets met Screened. Voor hun gids heeft Janine Bruinooge een artikel geschreven.
Ik ben meester van het hoorspel, staat er. Alweer wordt Jaap Vermeer nergens genoemd. Noch Barbara Okma. Ik snap er niets meer van. Het klopt niet. Vanaf nu ga ik het alleen nog over Jaap en Barbara hebben. Het is niet goed overgeslagen te worden.
In de Troskompas hebben ze een foto van mij met Fred Emmer door midden geknipt.
Alleen mijn schouder is zichtbaar.
Ik val net in het naadje.
Fred Emmer staat er goed op.

Naarden Bussum

Saskia de Vries van de internetredactie zet Screened op de voorpagina van de RVU site.
De vraag is: moeten we de kaart met de route wel of niet afbeelden?
We kiezen voor de eerste optie. Als je informatie hebt, moet je die geven.
Toch maakt het de tocht minder avontuurlijk, als je min of meer weet waar je naar toe gaat.
Zo is het de hele tijd. Screened is een schyzofreen produkt. We raden de luisteraars af de route te lopen tijdens de radio uitzending, immers Screened is gemaakt voor slechts twee personen.
En ook zetten we iedere aflevering online zodra die klaar is, terwijl Screened pas Screened mag heten als alle vier de afleveringen downloadbaar zijn.

Een enge kaaskorst.

Mail uit Finland. Aanstaande maandag gaat de vierdelige hoorspelserie Familie Holland in produktie. De Finse Publieke Omroep YLE kocht het script. Ik heb gevraagd om foto's van de opnames en de montage sessies. Ook stuur ik ze deze weblog. De tekst zullen ze niet begrijpen, een goede foto echter is universeel.

Een universele foto.

Collega Marieke Hermans stelt voor dat ik meer over Jules schrijf op deze log. Op een weblog doe je aan narrow casting. En daar hoort een persoonlijk gevoel bij. Kleine terugkerende dagelijkse dingen. Jules roept persoonlijke gevoelens op, is dagelijks aanwezig, en dus geschikt voor deze weblog. Dat ik dit nu pas zie.
Schrijf iets meer over de avonturen van Jules, aldus Marieke.

Marieke Hermans at the office.

Gisteren heeft Jules wild gespeeld met Blitz, de boxer van D en P. Wij denken allemaal dat het door een scherpe nagel kwam. Niemand zag het gebeuren. Vlak onder haar linker oog zat een kleine wond. Het leek of zij bloed huilde. We zijn direkt met haar naar de dierenarts gegaan. Een invaller. Hij zei dat het meeviel, en dat het veel erger had gekund.
Vandaag zit er een korst op de wond.
Ik heb geprobeerd de wond te fotograferen, maar dat lukt niet.

Met Jules naar de dierenarts.

Aflevering 2 van Screened vordert, al blijft het passen en meten.
In aflevering twee zijn agent 503 en zijn vrouw druk aan het telefoneren.
De mannelijke hoofdpersoon zit op het bankje.
De vrouw gaat over de Wallen.

Fototip: De ex-fotograaf Hans Aarsman heeft een groot deel van zijn oevre gratis aangeboden op de website van het Nederlands Fotomuseum.

uit Amsterdam van Aarsman. De Dam.

Af

Kunst van Wurm

Aflevering 1 is af. Ipod en radioproof. Vreemd. Een kwart tocht. Als de
hele serie af is wordt het pas echt interessant. Work in progress voor de
liefhebbers. Morgen gaat ie op het net.

Aflevering 1.

Het plaatsen van de scanberichten en de telefoongesprekken is erg
bevredigend om te doen. Alsof het stuk voor het eerst iets teruggeeft.
Bevrijd van het juk van de logica.
De muziek van Barbara Okma doet de rest.
Zij zit op dit moment in Zuid Frankrijk en stuurt dagelijks nog muziekfragmenten per email.
We streven naar een zo gevarieerd mogelijk geluidsbeeld.

Ramen aan het plantsoen 1.

Met Tammo de M van IDTV in de eerste klas stationsrestauratie gezeten. Het was er druk en warm. Kakatoe Elvis sliep. Er wordt een item overwogen voor Koppensnellers bij Talpa, zaterdag. Daarvoor moet Tammo Screened eerst presenteren aan Jack Spijkerman. Dan zal duidelijk worden of Screened op de buis komt of niet. Tammo is enthousiast over Screened. Ik denk dat het hem niet veel moeite zal kosten Jack te overtuigen.

Gisteren zag ik de assistent van de Oostenrijkse kunstenaar Wurm op tv. Een dikke
man met een overal. Hij zei: "Sinds ik met Wurm werk leef ik in een andere
werkelijkheid."
Ik had nog nooit van Wurm gehoord. Ik ben voor een andere werkelijkheid.
Ik ga kijken of hij een website heeft.

Berry Veldhoen van de wandelstartpagina.nl stuurt mij een email. Hij
heeft Screened op zijn drukbezochte website gezet. Vanaf nu zal de teller
stijgen. Er zitten op dit moment dagelijks vijftig mensen in de zaal. Berry
Veldhoen vraagt of ik zijn site op mijn log wil linken.
Zie links. De eregalerij.
Op het internet gaat het erom gevonden te worden.

Capa

Anton Kothuis stuurt mij zijn website maar ik krijg hem niet open. Er is iets met mijn instellingen. Afgelopen weekend deed ie het nog.

Vandaag stonden er twee schitterende bankstellen in de kantine.
In deze zithoek zal ook een internetverbinding komen, zodat het een inspirerende hangplek wordt.

Na de metamorfose.

Kijktips.
Op de Youtube staat een filmpje van Jules in het Westerpark.

Klik.

Ik voorzie een kijkcijferhit. Search: Screened.

Jules.

Gevonden: Een website met werk van Wurm Erwin Wurm.
Leef mee in zijn tweede werkelijkheid.


Ramen aan het plantsoen 2.

Andijvie stampot.

Parool artikel van gisteren

Roggebotsebos met mijn ouders en Piet, de honden Pepper en Jules, april 2006

Maurits Schmidt heeft toestemming gegeven om het artikel op de weblog te plaatsen. Ik bel met mijn moeder. Ik zeg het staat in de krant. Ze zit met haar voeten in een badje biotex. Dat is goed tegen ontstoken teenknokkels. Ik wist niet dat dat bestond. Mijn ouders lezen het AD. Is het een mooi artikel, vraagt ze. Ik sta lachend op de foto, zeg ik. Dan word je niet zo snel herkend op straat. Je weet het niet. Ik lees een stukje voor. We zijn trots op je, zegt ze en denkt na of ze iemand kent die het Parool leest. Ze had graag in de tuin gewerkt, maar zat de hele dag binnen bij een jarige vriendin. Mijn vader komt net weer binnen met Pepper, de hond. Het is elf uur 's avonds.

Luisteren naar een Rendez Vous.

door Maurits Schmidt.

Bert Kommerij. Geboren: 20 juni 1964, Nes, Ameland. Zoon van: de dierenarts aldaar. Hoogste opleiding: Hogeschool voor de Kunsten, destijds bekend als Academie-voor-Expressie-door-Woord-en-Gebaar-van-Wanda-Reumer, Utrecht. Vorige baan: toneelschrijver voor podia, NPS, Vara, Human. Sinds 2000 enige hoorspelmaker in vaste dienst, bij RVU. Mooiste wapenfeit: mijn partner, Piet Marsman. Laatste boek: De wonderen van de heilbot, Oek de Jong. Wil nog: een boek schrijven over een ambitieuze hoorspelmaker.

Bert Kommerij (41), belevingsgeluidmaker, heeft een spannende geluidswandeling voor twee personen door Amsterdam gemaakt. Vanaf zaterdag 6 mei zendt de RVU 'Screened' uit in vier delen op Radio 747. Je kunt er naar luisteren, je kunt 'm, zelfs al eerder, zelf lopen.

Maurits Schmidt 'Homoseksuele kunstenaars zijn vaak talentvoller dan heteroseksuele kunstenaars' zei u bij uw homo-erotische radioverhaal 'Brief zonder foto' uit 1998. Omgekeerde discriminatie! "

Dat was een momentopname. Het hoeft niet waar te zijn. Er lopen genoeg domme homo's rond. Vergeet het als u er aanstoot aan neemt. Ik kan het niet uitleggen. Het is onzin natuurlijk."

Uw nieuwe hoorspel, 'Screened' is geschreven voor een man en een vrouw. "

Ja. Ik denk dat homoseksuelen, omdat ze er buiten staan, er beter naar kunnen kijken, er iets aan toevoegen, een kern eruit halen. Na de homo-erotische film Brokeback Mountain dacht ik: Screened is ook een ontmoeting tussen twee mensen. Er gaat alleen niemand dood." 

Brokeback Mountain

Een liefdesverhaal.

"Dat kan het worden. De hoofdpersonen, een man en een vrouw, zijn de luisteraars. In het hoorspel bestaan ze dus alleen anoniem. Ze lopen een mannenroute en een vrouwenroute." Klinkt nog duister. Leg eerst de titel eens uit. "Screenen is kijken, pakken, vatten, checken, scannen. In dit spel wordt de luisteraar gescreend. Het is als een stempel op zijn voorhoofd, pfoem! 'Screened' dekt de lading beter dan 'Gescreend'." Een soort Big-Brotherverhaal. "Alweer vérder. Het maakt mensen al niet meer uit dat ze bekeken worden:

Een foto van een foto van Merlijn Doomernik

'ik heb toch niets gedaan?' Daar probeer ik iets mee te doen. Het is treurig en toch grappig."

Het idee komt uit New York.

"Vorig jaar kreeg ik een cd van zo'n soort wandeling bij Ground Zero. Zelf liep ik toen al met m'n Ipod door de stad, broedend op een nieuw project. Er waren dingen gebeurd waardoor je in de stad anders naar iedereen keek."

Zoals de moord op Van Gogh.

"Op het Centraal Station zag ik 's avonds een keer meer beveiliging dan bezoekers. Zeer surrealistisch. Dat wilde ik omarmen, gebruiken, tot iets schitterends verheffen."

Hoe hebt u daar vorm aan gegeven?

"Ik wilde een geluidswandeling maken. Componiste Barbara Okma vroeg ik alvast spannende minimal music te schrijven. Zij kwam met het idee twee wandelingen te maken, voor een man en voor een vrouw. Toen had ik het verhaal. Elk een eigen route, Gevolgd door een ontmoeting. Gaandeweg begon het te kloppen: rellen in Parijs, bomaanslag in Londen, overal meer camera's, het werd steeds psychotischer op straat."

Maar het verhaal gaat toch niet over angst voor terrorisme in Amsterdam?

" Daar appeleer ik wel aan. De mannelijke hoofdpersoon, u dus, wordt achtervolgd door een agent in burger, agent 503, gespeeld door Richard Gonlag. Los daarvan is er een verteller, Piet Römer - Baantjer inderdaad - die de drie afleveringen in- en uitleidt."

Dus om mee te doen moet ik met uw hoorspel op mijn koptelefoon naar Amsterdam.

"Ja, naar het Centraal Station. Vandaar wordt u gestuurd door een boordcomputer."

Wat is dat nou weer?

"De mannelijke luisteraar krijgt op z'n koptelefoon aanwijzingen van de vroegere NOS-Journaalnieuwslezer Fred Emmer, de vrouwelijke van RTL-Nieuwslezer Loretta Schrijver, gecast vanwege hun neutrale, karakteristieke stemmen. De man en de vrouw horen hetzelfde, maar de man volgt de aanwijzingen van Emmer, de vrouw die van Schrijver. Elk krijgt een andere route. Het is een speurtocht voor mensen die elkaar niet hoeven te kennen, maar die elkaar gaan ontmoeten. We noemen de begeleiding boordcomputer omdat we zo de mensen naar elkaar toe loodsen: jij, man, linksaf, jij, vrouw, rechtsaf. En dan ineens: paf!"

Noem dat dan gewoon een oortelefoontje.

"Dit suggereert beter dat je al gescreend bent. 'Ze' weten waar je loopt. Die agent 503 volgt die man, maar zelf weet hij niet eens waarom. 'Het' Hoofdbureau stuurt hem aan. Misschien volgen ze je daar wel via al die straatcamera's. De vrouw wordt niet gevolgd. Elke route is netjes opgeknipt in vier delen. Via de i-pod kun je ze ook in één keer lopen."

Het begint te dagen.

"Het was een klus. De aanwijzingen moeten precies kloppen, liefst overeenkomen met het wandeltempo. Al kun je op de pauzeknop van de i-pod drukken. Ik heb de route talloze malen gelopen: hier duurt het te lang, nu ben ik er al voorbij. In het hoorspel zitten ook de echte straatgeluiden van waar je langs komt. Die mengen zich met die jij live hoort. Daardoor gaat je eigen waarneming aan gort. Het wordt een live film met quadrofonisch geluid. Als dat geluid er in het echt niet is, omdat je niet langs komt tijdens het speelkwartier van die school, kun je via de i-pod toch precies beleven hoe het in het echt klinkt."

Wat gebeurt er als luisteraars uw hoorspel live gaan volgen, dus als er zaterdagmiddag 6 mei duizenden met een draagbaar radiootje klaar staan in de hal van het Centraal Station? "

Dan klopt het verhaal niet meer. Screened is gemaakt voor twee personen tegelijk. De tweede aflevering eindigt bijvoorbeeld aan een specifiek tafeltje in cafe la Ruche in de Bijenkorf. Daar kan dan niet iedereen terecht. Dat geldt ook voor dat ene bankje in het Westerpark waar de man de eerste aflevering eindigt."

Laat u de wandeling sponsoren?

"Nee. Wij van de Publieke Omroep denken daar nog niet zo gauw aan."

En als ik bij deze alle Paroollezers oproep op 6 mei naar het Centraal station te komen? "

Dan gaat het fout. Dat moet je niet doen. Hou het er nou maar op dat dit voor i-pod is gemaakt. Sterker nog, de serie is al eerder dan de uitzendingen via het web te downloaden. Liefhebbers kunnen de route al lopen vanaf eind april. Dat wordt mijn hoorspeltoekomst, met de afbraak van Radio 747: alles via internet. Daar bereid ik me al helemaal op voor. Het inspireert me."

Weet u wel hoeveel mensen dit lezen? Is de politie al gewaarschuwd voor een volksoploop?"

Niemand leest de krant toch meer? Niemand luistert toch nog naar de radio? Door ontlezing en lage luistercijfers heb ik dit zo kunnen uitwerken."

Ik herinner me levendig dat verhalenverteller Willem de Ridder midden in de nacht echt duizenden, inclusief mijzelf, in de auto de weg op kreeg, naar Flevoland.

"Dat was voor mijn tijd. Het verschil is dat hij de luisteraar opriep, ik raad het hem af. Laat hij op z'n eigen tijd komen. Dankzij i-pod kan dat heel goed. En je hoeft niet je eigen vriendin mee te nemen. Misschien staat er toevallig wel op hetzelfde tijdstip een vreemde vrouw die deze wandeling gaat maken. Omdat iedereen tegenwoordig met een walkman loopt, herken je de ander niet als deelnemer hieraan. Je weet nooit of je naar hetzelfde luistert. Maar logischerwijs zul je die persoon wel op het eindpunt ontmoeten. Dat moet magisch zijn."

Waar is dat? "

Moet ik dat al zeggen? Ergens aan de rand voor de Jordaan, echt 'made for it'.

Op uw weblog verklapt u het al, mét foto. Daar mag dus nog niemand op kijken.

"Inderdaad. Eigenlijk niet."

Uw wandeling deed me ook denken aan radiomaker Klaas Vos die op klompen, tegenwoordig dan op schoenen, het land verkent. "

Nee, dat is dit niet. Hij zegt: ik ben Klaas Vos, loopt u met me mee, terwijl je hier helemaal zelf gaat. Het is al het andere net niet. Ik heb iets ontdekt dat er nog niet was, in Nederland. Bij mij krijgen de mensen de thrill van de eigen ervaring."

We mogen dus niet live lopen op 6 mei. Maar als je geen i-pod hebt? "

Dan kun je altijd nog de cd kopen die de RVU via 'De Hoorspelfabriek' van Marlies Cordia gaat uitbrengen, of desnoods een ouderwets cassettebandje laten meelopen.

Hebt u nu al niet de neiging om straks op dat eindpunt te gaan zitten kijken of het werkt?

"Natuurlijk. De route zelf is al iets bijzonders. En dan nog die ontmoeting met iemand die zowat hetzelfde heeft meegemaakt! Volgens mij kan een filosoof erop afstuderen. Het gaat over parallelle universa, over gelijktijdigheid, over er wel of niet zijn, omdat je het immers ook thuis kunt beluisteren als hoorspel; het gaat over existentiële zaken."

Toe maar! Wat gebeurt er in de vierde aflevering?

"De plot is de luisteraar zelf. In de vierde aflevering gaat de tijd voorbij."

Openbaar kunstwerk

In het plantsoen aan de Vinkenstraat hangt een openbaar kunstwerk.
Het bestaat uit twee gelijke delen, anders opgehangen.
Een deel aan de ene muur, het andere aan de andere.
Tijdens de research ben ik er niet achterkomen wie de kunstenaar is.
Wie weet wie de kunstenaar van dit openbare kunstwerk is?

deel 1

deel 2

Voortgang

Groot artikel met foto in Het Parool vandaag.
Heb Maurits Schmidt gevraagd of ik de tekst op deze log kan plaatsen.
Denk wel dat het kan. Er staan geen fouten in.
Jaap wordt nergens genoemd. Raar. Zonder Jaap geen Screened.
Twee dagen montage achter de rug. Eindelijk verlost van de exacte routetijden.
We hangen de scanberichten in aflevering 1 en zetten de syntheseiser eronder.
Het effect is fenomenaal. Door de vele lagen volg je vier verhalen tegelijk.
Zeer muzikaal.
Marcel Jonker als Hoofdbureau klinkt overtuigend en gort droog. De agenten op lokatie levensecht en emotioneel. Niets bijt elkaar, alles communiceert de juiste kant op.

Vanavond de eerste aflevering van Klootwijk aan zee gezien.
Ik hoor het steeds vaker: De RVU heeft nog nooit zo goed op de kaart gestaan.
Ieder programma is raak.
Wouter Klootwijk at mossels en oesters.
Ze hadden niet gefilmd op Vlieland. Daar ligt een geheime oesterbank net onder de Waddendijk, waar de lekkerste mossels groeien van Nederland. Inderdaad het hele jaar door.

Jaap is er niet morgen. Ik ga alle live-scan berichten die ik de afgelopen zomer van internet hebt geript scannen. Zodat we ze tijdens de montage eenvoudig kunnen terugvinden.

Station Naarden Bussum

kunstwerk / nrc artikel

"het dak" van het plantsoen aan de Vinkenstraat.

Eigenlijk is Screened een kunstwerk, zegt Paulien Cornelisse van de NRC. Ja, zeg ik, maar dat moet je tegenwoordig niet hardop zeggen in Hilversum. Kunstenaar is een scheldwoord geworden en een kunstwerk is allang niet meer de hoogst persoonlijke expressie van een hoogst persoonlijk gevoel. Wij denken alleen nog maar aan massa's, anders heeft je werk geen bestaansrecht. Maar wat doe jij dan, vraagt Paulien. Ik bezorg de luisteraar een educatieve ervaring. We zitten op een terras aan de Brouwersgracht. De ontmoeting in het plantsoen vond plaats om 12.53 precies. Het bankje in het Westerpark was bezet. Er zat een zwerver. Verder ging alles goed. Paulien Cornelisse moet even bijkomen van de educatieve ervaring. Het stuk volgt. Om 16.30 komt Chris Bajema langs. Hij speelt agent 103. Vier zinnen, maar wel rennend. Eerst loopt hij achter een man aan met een vaag signalement. Dan wordt de achtervolging in gezet. De scene speelt zich af in het Westerpark, aflevering drie. We gaan naar buiten en Chris rent met de opnameaperatuur door de straat. "Versterking, versterking," roept hij. Het klinkt heel geloofwaardig, en dat is precies wat ik zoek Geloofwaardigheid. Het zelfde procedee met Nartan Meerlo en Saskia Rinsma, gisteren. Niet rennend, wel echt. Chris werkt aan zijn unieke project Een Grote Bruine Envelop.

Nartan Meerlo op een brug over de Lijnbaansgracht.

Nartan, Saskia en Chris speelden al eerder mee in de RVU radiodramaprodukties, en ze weten hoe ik hecht aan echtheid. Vanavond speelt Caroline van Houten agent 808 en dan zitten de opnames er weer op. Nog enkele opnames gemaakt in de eerste klas Stationrestauratie op perron twee met de oormicrofoons. Ging goed. In de stationsrestauratie hebben ze een witte kakatoe. Hij heet Elvis. Je hebt goed zicht op Elvis, als je op de achterste bank zit. Dit is de plaats waar de vrouwelijke hoofdpersoon naartoe wordt geloodst in aflevering Ik maak een foto. Elvis goes weblog. Morgen weer de studio in.twee.

Elvis heeft iets onder zijn vleugel

ARTIKEL NRC

Paulien Cornelisse

(...)

Een man en een vrouw worden rondgecommandeerd door 'boordcomputers'; voor de
vrouw is dat de stem van Loretta Schrijver, voor de man is het Fred Emmer:
"Loop alsof je een doel hebt. Kijk neutraal, verveeld, of boos. Val niet
op." De man en de vrouw volgen aparte routes in Amsterdam, en ontmoeten
elkaar("Kijk elkaar vluchtig aan. Kijk weer weg."). Ze acteren dus het
verhaal, maar weten nog niet wat er zal gebeuren. Deelnemers zijn
marionetten van de maker.

De rol van de vrouw voert haar recht over de Wallen, ze moet het herentoilet
in hotel Krasnapolsky bezoeken, en waarom? Het wordt maar langzaam
duidelijk. Dwars door de verhaallijn van de man en de vrouw heen lopen
telefoongesprekken tussen een agent in burger en zijn vrouw, en het
hoofdbureau van politie ("Hier HB, stuur versterking"), waardoor de man in
het verhaal het gevoel krijgt dat hij achtervolgd wordt. De sfeer van
opgejaagdheid wordt nog versterkt doordat er voortdurend verkeer langsrijdt.
Je kijkt verschrikt op, maar het blijkt niet echt te zijn, het zat alleen in
de de koptelefoon.

Door mee te doen aan Screened krijg je het gevoel dat je lid bent van een
geheim genootschap, want je bent bezig met iets waar maar heel weinig mensen
van weten. Hoe zorgelozer en zonniger het buiten is, hoe geheimer het
jongensboek voelt dat bezig is in je oor. Tegelijkertijd word je gewezen op
dingen in de omgeving waar je op moet letten, ("stomerij", "haringkar"), en
waar je voor uit moet kijken ("Pas op het het verkeer! Je kunt altijd op de
pauzeknop drukken.").

Bert Kommerij,  werkzaam bij de rvu  ("Daarom heet het officieel een
educatieven ervaring") maakte Screened samen met Componiste Barbara Okma en geluidsvormgever Jaap Vermeer en het is niet alleen voor de iPod, maar wordt
ook uitgezonden op de radio (tip voor mensen zonder enige vorm van
vooruitgang: elke week opnemen op een bandje, en dan met die oergezellige
walkman op pad!).

Vorig jaar was Kommerij  de voice over van het rvu televisieprogramma 'de
Club van 100', bedoeld om mensen samen te brengen. "Dat wil ik met Screened
eigenlijk ook doen. De kern is dat twee mensen samen moeten komen. Het idee
is ook dat er een gastenboek bij de website komt, zodat twee onbekenden
samen mijn wandeling kunnen gaan doen, en elkaar tegenkomen. Maar ook als je
geen afspraak maakt lijkt het me heel leuk om te doen. Dat je hoopt dat er
op de ontmoetingsplek toevallig iemand zit. En dat je dan helemaal in je
eentje bent. Dat is zuivere weemoed, hahaha. En toch ben je niet alleen, dat
is toch mooi."

Met het vierluik van Bert Kommerij ben je een middagje kwijt. Dat is het
meer dan waard. De audiowalk groeit uit de kinderschoenen

2006 nrc / paulien cornelisse

lief weblog

Centraal Station Amsterdam.

Heb het ineens even helemaal gehad met dit gelog.
Log je een paar dagen niet, krijg je meteen last van schuldgevoelens.
Je logt of je logt niet.
Een goede log word dagelijke gevoed, niet alleen wanneer het uitkomt.
Je zorgt voor je log, niet andersom.
Net als vroeger, met het dagboek.
"Sorry lief dagboek, maar het echte leven slaat de laatste dagen zo toe, dat ik nauwelijks tijd heb om erover te schrijven. Etc"
Hoe doen andere webloggers dat?
Of heeft een gemiddelde weblogger geen leven?
Of is dit leven vervangen door het schrijven erover?
Het heeft iets obsessiefs, zoals dit hele project iets obsessiefs heeft.

dakbedekking.

Obsessies. Laatst was ik op mijn oude kamer, in het huis van mijn ouders.
Daar, net onder het kozijn van het raam, kraste ik vroeger teksten in een loden strip.
Dakafdekking.
Ik weet niet waarom ik er plotseling aan moest denken.
Ik noteerde data, de tijd van dat moment, weersomstandigheden, etc.
Terwijl ik als puber met een scherp voorwerp, een schaar of een spijker, de gegevens kraste in het lood, had ik het idee dat ik dat moment, die dag, bijzonder maakte.
Anders dan alle andere dagen, momenten. Het stond immers genoteerd.
Groot geheim. Ik zei het tegen niemand. Waarom zou ik?
Mijn eerste dagboek. Ik was dertien.
Dus ik liep naar de kamer van mijn moeder, deed het raam open, keek, en zag dat sommige teksten nog half leesbaar waren.
27 februari 1978. Het heeft een beetje gesneeuwd. De zon schijnt. Beppe is er.
Een weblog is niets anders dan een loden strip aan de rand van het dak.
Alleen mijn Beppe leeft niet meer.
Screened junior.

Tangostappen op de Bijenkorfvloer.

Jaap en ik hebben de laatste dagen last van haast. We hadden al veel verder willen zijn met de montage. Alle routes zijn nu gechecked op tijd en op feitelijke onjuistheden. Wie had kunnen voorzien dat dit praktische deel zoveel tijd zou vergen? Wij noemen het: de terreur van de realiteit. Alles in Screened moet kloppen, logisch en volgbaar zijn. Dat kan maar op een manier.
Eigenlijk maken we niet vier, maar acht hoorspelen.
De creatieve arbeid, het tweede deel van de montage, kan nu beginnen.
Het plaatsen van de scanberichten, de telefoonscenes en de muziek.

Barbara Okma speelt op het harmonium.

Afgelopen vrijdag was het muziekdag. Barbara Okma kwam langs met een antiek harmomium met een heel sfeervol en bruikbaar geluid. Ook de trapgeluiden op de kleine pedalen hebben iets bijzonders en ontroerends. Puf puf en dan, vanuit zijn tenen, een eenzame toon. Dan twee.

Barbara Okma heeft de afgelopen tijd aan een volledige jukebox gewerkt, met op maat gemaakte muziek.
Van een Cello kwartet tot hippe loungeklanken, van lange onheilspellende akkoorden, tot mierzoete gitaarstukken.
De track met stadsgeluiden beschouwen wij ook als muziekstuk.
Noem iets een gedicht en het is een gedicht.

In de studio.

En Joost Vuurs was er, een bevriend musicus van Jaap Vermeer. We nodigden hem uit vanwege zijn bijzonder goede sytheseizer met een imponerende geluidskwaliteit. Plus we hadden zijn kennis van zaken ivm de techniek nodig. En zijn mengtafel.
Kortom. Een zeer produktieve, intensieve dag.
Jaap en Joost achter de knoppen. Barbara spelen.
Joost Vuurs heeft lang in Italie gewoond en heeft een eigen website.

Barbara heeft muziek gemaakt bij specifieke delen uit de route.
Een melancholiek walsje voor de Raadhuisstraat en een hoge dromerige harp voor het moment van de eerste ontmoeting tussen de man en de vrouw in de Vinkenstraat.
Het rubriceren van imporvisatiestukken is een vak appart.
In de computer staan nu files met titels als: David Lynch van hoog tot laag.
Of: spannende violen met snelle hartslag.
Niemand kan er wijs uit worden, behalve wij.
Vrolijke piano met stotterende fagotten.
Oversteekmuziek.

Jaaps muziekschema voor de "sta stil scene" uit aflevering drie.

Morgen met Paulien Cornelisse route drie lopen. Paulien Cornelisse gaat een stuk schrijven over Soundwalks voor de NRC. Zij start om 12.15 vanuit Cafe La Ruche. En ik start vanuit het Westerpark, op precies hetzelfde tijdstip. Als het goed is ontmoeten we elkaar een half uur later in het plantsoen. Een historisch moment. De eerste real ontmoeting in Screened. De film kan beginnen.

twee agenten op de Dam

Andere hoogtepunten van de afgelopen dagen:

- Laatste opnames gemaakt van de agenten op lokatie. Saskia Rinsma en Nartan Meerlo hebben ingesproken. Caroline van Houten en Chris Bajema konden vandaag niet, maar morgen wel.

- Naar Het Rozentheater geweest. Een avond over de waarde van religie van www.hetsyndicaat.com
Loretta Schrijver presenteerde de avond en Isabella Chapel, de vrouw van agent 503, speelde een monoloog. Maurice de Hond presenteerde een onderzoek over de behoefte aan god anno nu en sprak over de atomisering van de samenleving.
Manon Nieuwenboer en Niek van der Horst waren er ook.
Niek speelde in de voorstelling BOT, mijn toneeldebuut uit 1990.
Nu kent iedereen Niek van de KNP reclame.
Hij is de man in het paarse pak.
Loretta Schrijver wilde weten hoe de opnames met Fred Emmer verlopen waren.
Zij vertelde dat Emmer haar had ontdekt als stem voor documentaires, jaren geleden.
Er zou eigenlijk een mooi portret gemaakt moeten worden van Fred Emmer en Loretta Schrijver.

Hek Koninklijke Wachtkamer Spoor 2 CS.

- In de NRC van gisteren een lang stuk van Ger Groot over luisterboeken. De RVU wordt ook genoemd. Zoals vroeger de Radiovolksuniversiteit lezingen uitzond.
Dat staat er en het klopt.
Vroeger, in de jaren dertig, zond de RVU alleen maar lezingen uit op de radio met titels als: Het Heelal, of: Spanje.
In Nostalgia zijn een aantal van deze schaars bewaarde lezingen terug te horen.
De rest acteren we na.
Luisterboeken zijn nu weer ontzettend in.
Voor in de auto tijdens de file bijvoorbeeld. Of gedurende een rit door de polder.
Goed idee voor de toekomst.
Wat de Home Academy en Rubinstein kunnen, kan de RVU ook.
Zie ook: De Home Academy en Uitgeverij Rubinstein

Een noodkreet op station Naarden Bussum.

de wereld van de luisteraar

In de trein, Naardermeer.

De wereld van de twee hoofdpersonen in Screened is niet groter dan een cirkel met een diameter van vijfentwintig meter. Groter is hun wereld niet. Er worden geen aanwijzingen gegeven. Ik heb het nu over de Boordcomputers, de scannerberichten en telefoonscenes daargelaten. Deze beperkte blik levert een vreemd beklemmend gevoel op. Omdat tegelijkertijd opmerkelijke details genoemd worden. Namen op uithangborden, opvallende en minder opvallende gevels, kinderspeeltoestellen. Het is geen historische tocht geworden. Ik ben niet Geert Mak. Er wordt nauwelijks stil gestaan bij historische verhalen, die je waarneming kleuren. Alles in Screened is hier en nu.

Westertoren

Je houdt je blik dichtbij je, want uit ieder portiek, uit iedere autodeur kan plotseling iets tevoorschijn komen. Je kijkt niet ver vooruit in een stad. Door de onbezonnen blik van de toerist, kijk je in vreemde steden verder, zie je de assen sneller. Op ieder kruispunt weet je niet welke kant je op gaat. Linksaf, rechtsaf of vooruit. Dat maakt Screened tot een bizarre dwaaltocht. Het drama van een kruispunt is dat het vier waarheden kent. Slechts op vier punten in Screened wordt er verder gekeken. Dan wijst de boordcomputer op het woord HOTEL, hoog bovanaan een gevel, helemaal aan het einde van een lange straat in de Jordaan, of op twee grote schoorsteenpijpen van een elektriciteitscentrale, te zien in het verlengde van de Haarlemmerdijk, of op de toren van de Oude Kerk, in het verre verlengde van de Oude Zijds Kolk, of op de borden Vicoria hotel en Heineken, aan het begin van aflevering een en twee.

Piet en de computer.

Naardermeer

ontmoetingen

Westerpark

Gisteren hebben in een plantsoen in de Vinkenstraat in Amsterdam twee mensen elkaar ontmoet. Een man en een vrouw.
De ontmoeting, in de eerste montage van aflevering drie is een feit. De cirkel is rond.
Drie moet nu eerst gelopen worden om te checken.
De vrouw is al gedaan.
Geweldig moment toen bleek dat de timing precies bleek te kloppen.
Alsof we de top van een berg hadden bereikt. Vanaf nu is het alleen nog maar afdalen.
Al is aflevering vier niet meer dan een plateau, een merkwaardige hoogte. Een mooie vlakte.

Vandaag een start gemaakt met vier.
En er gebeurt van alles.
Mensen komen thuis, of gaan. Een jongen met een bal speelt, een opstopping in de straat duurt.
De verteller houdt een verhandeling over een openbaar kunstwerk aan de muur.
Een zwerver komt langs en zingt. De tijd verstrijkt.
Het wordt nacht. Zomer. Herfst. Winter. En de lente, dat is nu.

Trein gemist.
Foto's gemaakt op het Centraal Station.
Maya Schepers verzorgt een promotiefilmpje van Screened voor het themakanaal.
Daarvoor is beeldmateriaal nodig.
Floortje B wil wel met een filmcamera naar het Station, maar moet eerst toestemming krijgen van de NS.
Zij heeft geen toestemming gekregen.
Nu gaan we het anders oplossen, door niet in het Centraal Station te filmen, maar ervoor.
Daarvoor is geen toestemming nodidg en het maakt geen verschil: mensen zijn mensen. En omdat Screened over een ontmoeting tussen twee mensen gaat, kan je overal filmen.
In een stad tref je ze overal.

Met Jaap, tijdens het monteren, veel discussies over stereo en mono. Mij maakt het, als het er op aan komt, niet uit, of een geluid mono of stereo is. Ik weet dat dit vloeken in de radiokerk is, maar zo is het. De kern en enige waarheid van een geluid is dat ie er is. Niet hoe. Dat zeg ik. Voor Jaap is dat niet genoeg. Voor hem is het alles of niets.
Wij hebben allebei gelijk. Ik, de regisseur. Hij de vormgever van het geluid. De man met de muis.

Ga bij het volgende kruispunt rechts af.

Bij de koffiemachine feliciteren wij Willem Davids met zijn nominatie voor de Grote Evenementenprijs. Zijn project Rioolfeest staat bij de categorie: Innovatie, de belangrijkste categorie.
Enorm.
Maaike Salverda en Monique Mourits vieren hun verjaardag met een speciale advocaatkoffietafel en heel veel chocolade. Monique wil er de Mattheus Passion bij. Maar er is ook andere muziek.
Ben Groenendijk, de directeur, vindt mijn oproep tot een publiciteitsstop voor Screened een goede publiciteitsstunt.

Patat bij Snackbar Westerpark gegeten.
Deze snackbar wordt genoemd in de route.
Vorig jaar sprak ik de eigenaars.
Fred Emmer zegt nu over hen:

"In deze snackbar werkt een Pakistaans echptaar. Zij wonen hier sinds 1970. Zij verkopen lekker patat. Zij vinden de sfeer in de stad steeds slechter worden. Sla rechts af."

Nu stond er een jonge man met een snor. Hij zei dat het echtpaar vertrokken was. De nieuwe baas. We spraken over patat. Hij maakte de beste patat van Amsterdam. Dat zei hij. De mensen komen uit oost voor mijn patat. Ik geloofde hem. Het kenmerk van goede patat is dat de patat een krokante buitenlaag heeft, en een zachte binnenkant. De enige aardappel waarmee goede patat gemaakt kan worden is een verse aardappel. Een ander geheim is de olie. Die moet plantaardig zijn. Ook heeft hij het merk van zijn patat genoemd, maar dat ben ik weer vergeten.
Goede patat is patat met een bite.
De mayonnaise moet niet te zuur en niet te zoet zijn. Fris. Voor de rest is goede patat een kwestie van temperatuur. Er is niets zo erg als je mond branden aan een te hete patat.
Ik zei tegen de man: Ik ga er voor zorgen dat jij het druk krijgt deze zomer. Ik ga over je schrijven. Je zult het nog drukker krijgen dan je het al hebt.
Hij vond het een goed idee.
Toen was de patat op.

the cement garden

werkdag

Marion Oskamp van Mediamind kwam langs.
Zij heeft zelf net een Rembrandtgeluidswandeling achter de rug en herkende het gepuzzel tijdens het zoeken naar een gemiddeld tempo en de verdere exactheid van de route.
Amsterdam in de tijd van Rembrandt.
Marion vroeg of ik zelf de routes checkte.
Tot nu toe wel.
Ook de route van de vrouw.
Ook die. Dan loop ik als een vrouw.
We waren het erover eens dat dit soort projecten zonder nauwkeurige uitvoering geen betekenis hebben.
Daarvoor maak je jezelf slaaf van je eigen plan.

Vincent van Merwijk kwam langs en informeerde naar onze bevindingen tijdens het festival.
Vincent zit in het bestuur.
Een nauwgezet verslag volgde, over de intieme sfeer van het festival en de interessante ontmoetingen, maar ook over de haperende techniek en slechte luisteromstandigheden. Verder een heel uniek en symphatiek maar ook introvert voorkeursfestival.
Radio Bergeijk typeerde het festival als Een Grote Subsidieoplosser.
De broer van Vincent Jeroen heeft net de Annie MG Schmidtprijs gewonnen.

Route drie opnieuw gezet. De route van de vrouw. Met de aanwijzingen op de cassetterecorder.
Weer opnieuw gepuzzel.
Het ene gepuzzel lijkt niet zonder het ander gepuzzel te kunnen.
Een puzzel komt nooit alleen.
Aan het eind van de middag ook nog een begin gemaakt met Fred Emmer.
Wat er dan gebeurt is een wonder. De twee routes mengen zich en komen steeds dichter bij elkaar.
Heel spannend en romantisch.
Tegelijkertijd ontstaat er een soort dialoog tussen twee boordcomputers met grappige toevalligheden. Muzikaal.

Persbericht gemaakt met Saskia de Vries.
Moest nog iets bij.

Saskia de Vries

De inhoud per aflevering erbij is goed.
Verder ben ik voor een geringe persaandacht bij dit project, aangezien niet teveel mensen tegelijkertijd de route kunnen lopen. Dit blijf ik herhalen. Het is voor twee personen.

Aflevering 1.
De stad uit.
Waarin de vrouw plaats neemt in De Eerste Klas Stationsrestauratie op perron twee van het Centraal Station in Amsterdam. De mensen bekijkt en wacht. Waarin de man de stad uitloopt, naar het westen, gevolgd door agent 503. Waarin de vrouw van agent 503 het Hoofdbureau lastigvalt. En waarin twee meisjes een saxofoon stelen, en betrapt worden op een brug, terwijl zij staan te roken.


doorgang Centraal Station Amsterdam april 2006

Aflevering 2.
De stad in.
Waarin de vrouw over de Wallen van Amsterdam zwerft, het herentoilet van Hotel Krasnapolski bezoekt en ten slotte neerstrijkt aan een tafeltje in Cafe La Ruche in de Bijenkorf. Waarin de man in het Westerpark op een bankje zit. Waarin agent 503 en zijn vrouw telefoongesprekken voeren over dromen en angst. Waarin een zwerver toeristen lastigvalt. Hij zingt een lied met slechts 1 woord: Niemand.

foto: Sophie Calle

Aflevering 3.
Niemand.
Waarin de man over de Westelijke eiland loopt en de vrouw door de Jordaan. Waarin de man en de vrouw elkaar ontmoeten in een plantsoen. Waarin de vrouw van agent 503 een monoloog houdt over de telefoon over haar toestand(straatvrees.) Waarin een hond losloopt over de Singel en twee brugwachters filosoferen over het verleden en de toekomst.

Aflevering 4.
Thuis.
Waarin de man en de vrouw samen in het plantsoen zitten. Waarin de zwerver langskomt en Niemand zingt. Waarin een jongen met een bal speelt. Waarin het nacht wordt en de seizoenen verschuiven. Waarin agent 503 en zijn vrouw achter hun ramen uitkijken op een plantsoen waarin een man en een vrouw op een bankje zitten, een zwerver langskomt, bewoners thuiskomen en gaan.

Barbara Okma

Nieuwe website componiste Barbara Okma
Adres: http://web.mac.com/barbaraokma

Samenwerken

De samenwerking tussen Jaap Vermeer en mij is uniek.
Wij permiteren ons van alles.
Tijdens het knippen en plakken worden oude en niewe verhalen verteld.
Wij zitten vaak op dezelfde lijn.
Dit is de derde lange produktie die wij samen doen.
Je bent een maand met elkaar op reis.
Halverwege het monteren van Mijn Bedrijf zei ik: Als ik nu onder een tram kom, kan jij het afmaken.
Dat stelde hem gerust.
Nu is het soms zo dat ik op dagen niet verschijn, en Jaap alleen werkt.
Hij zet de kop in elkaar, maakt scenes schoon, ordent versies.
Hij plaatst fragmenten en scenes.
Hij bewaakt de continuiteit.
Hij combineert en bewerkt muziek.
Ons gevoel is hetzelfde, maar zijn oren zijn scherper dan de mijne.
Soms hoor ik het verschil niet tussen mono en stereo.
Ik ben audio-dislectisch.
Ik heb Leo Knikman eens gek gemaakt toen ik hem vroeg naar het verschil tussen een echo en een galm. Leo Knikman voelde zich persoonlijk beledigd, wat niet de bedoeling was.
Jaap Vermeer is muzikaal en heel precies.
In de subsidie aanvraag stond:
(...)
Omdat Jaap Vermeer niet alleen garant staat voor een perfecte geluidsvormgeving, maar ook als belangrijk klankbord fungeert voor de schrijver/regisseur Bert Kommerij.
Jaap Vermeer is daarnaast nauw betrokken bij de casting, komt met regie-adviezen tijdens de opnames, heeft een grote invloed wat betreft het gebruik van de muziek tijdens de montage en levert zo nodig zelfs tips voor tekstuele aanpassingen waardoor het eindprodukt al met al groeit tot iets moois en groots. Kortom, een all-round assistent, onmisbaar in het maakproces.
Tot zover Jaap Vermeer.

Naar een leuke reunie meeting geweest in Wilhelmina Dok. Samen met de redactie van de eerste serie programma's van de Club van 100. Ik deed de teksten en de voice overs.
Bijna iedereen was er. Rene, Michiel, Geert, Lian, Martine, Pepijn, Carien en Janine.
Sabine kon niet.
Zit bij Talpa.
Met Michiel van Erp spreek ik iets af.
Ik vind Michiel van Erp goed.

Wilhelminadok

Nieuws. Ik ga met Pepijn Kortbeek Kant B verfilmen voor The Third Screen / Play Mobiel van Nathalie Faber en Carolien Euser.
Componiste Barbara Okma verzorgt de muziek.
The Third Screen/ Play Mobiel is een media/kunstfestival in Arti Amsterdam, speelt in juni 2006.
Plus budget voor de cast.
Ik regisseer in dienst.

Gerard Reve met kat.

plantsoen in april

Vandaag weer in het plantsoen geweest. De tuinman heeft zijn werk gedaan. Of de plantsoenendienst? Alle onkruid is weggehaald. Iemand heeft gesnoeid. Het plantsoen is lenteklaar. Alles ziet er prachtig schoon en opgeruimd uit.
Op het bankje gezeten op het podium.
Twee bewoners gegroet.
Vroeg me af of de bewoners ingelicht hadden moeten worden.
Zal ik alsnog een brief schrijven? En die brief door de bus doen bij alle bewoners die uitzicht hebben op het plantsoen?

Beste bewoners, Vanaf zes mei aanstaande, kan het gebeuren dat hier meer vreemde mensen zitten dan u gewend bent. Uw plantsoen, uw voordeur, uw stoep, veranderd binnenkort in een kunstwerk. Het zijn mensen met een koptelefoon op. Ze maken geen herrie en geen troep. Ze komen hier voor een bijzondere ervaring. Het heeft niets met u van doen, maar met deze plek. Ze gaan vanzelf weer weg. Spreek ze niet aan, geef ze niet te eten en nodig ze zeker uit naar binnen.

Had ik toestemming moeten vragen? Had ik de bewoners meer moeten betrekken in dit verhaal, dit avontuur? En als ze vragen: hoe lang gaat dit allemaal duren, wanneer gaan die vreemde mensen weer weg, wat zal ik dan antwoorden? Nooit? Tot deze tocht gelopen kan worden? Vanaf nu altijd?

Echt druk zal het er niet worden. Ik geloof er niets van. Wie gaat nu zoiets doen? Zo'n route lopen? Mensen hebben toch zeker wel iets anders te doen lijkt mij. Nuttiger zaken. Ik vraag het mij af.

Saskia de Vries belt om te informeren hoe en wat we gaan doen met het persbericht.
Ik heb geen idee.

Nathalie Faber tijdens het Grenzeloof Geluid festival.

eerste minuten Screened online

Voorproefje.
De eerste minuten van aflevering 1 van Screened staan nu online.
Klik hier..
Downloaden kan even duren.

festival

Tijdens het luisteren naar de soundwalk van Bente Hamel loop ik Chris Bajema tegen het lijf op het Westergasfabriek terrein.

Gisteren net zo lang doorgewerkt tot de helft van aflevering drie in de grondverf stond: de route van de vrouw. Moet dit weekend gelopen en gechecked worden.
De kop van aflevering drie, de eerste drie minuten, staan.

fragment Screened op het computerscherm

Maurits Schmidt van het Parool stuurt zijn stuk en vraagt wat ik er van vindt.
Het wordt de 25-ste geplaatst, maar dat weet je nooit zeker bij de krant.
In het artikel wordt een oproep gedaan de tocht niet te lopen tijdens de radio uitzendingen, omdat het dan te druk wordt. Screened is gemaakt voor twee personen.
Ik vind het een goed stuk.

Dorien v/d Pas van het Stimuleringsfonds leest een kaart op het Westergasfabriek terrein.

Veel op het festival Grenzeloos Geluid geweest.
Iedereen was er. Jaap, Marlies, Kees, Willem, Marwil, Vincent, Yvonne, Cilia, Jeroen, Chris, Katinka, Jan, Marloes, Leo, Jaqueline, Dorien, Rob, Margot, Nathalie, Arno, Tanneke, Jeroen, David, Pat, Edwin, Stef, Marije, Bente, Peer, Pieter, George, Erik Jan. Iedereen.


Met componist Jeroen Kuitenbrouwer luisteren naar de audio-schilderijen van Catherina van Campen.

De radiowereld is niet groot. Wij kennen elkaar. Wij hebben elkaar allemaal al eens eerder ontmoet. Ooit, of onlangs. Wij hebben met elkaar gewerkt, gaan met elkaar werken, of met elkaars collega's. Of we gaan nooit meer met elkaar werken. Ik kreeg er een sterk boekenbal gevoel bij. Een reunie. Een bedrijfsfeest. Buren. Ook had er een grote groepsfoto gemaakt moeten worden op het plein, voor het Ketelhuis. Een familieportret.

Cilia Erens en Arnoud Traa
Cilia zegt: "Screened is geen geluidswandeling."
Maar wat is het dan wel?

Marije Schuurman Hess en Bente Hamel back stage

Stef Visjager en Kees Vlaanderen on stage.

Over twee jaar wordt het festival weer gehouden.
De presentatie van de www.radiosalon.nl ging goed en staat tot ieders beschikking.

Presentatie Call Center 211

Callcentre 211 voor Perfect Spam.
Wij zijn onbereikbaar.
Laat je telefoonnummer achter bij onze balie en wij bellen jou!
Geen keuzemenu's, geen automatische antwoorden, geen wachtmuziekjes.
Wel verrassende berichten waardoor je blik op communicatie anders wordt.
Op onverwachte momenten.
Zo is Callcentre 211.

Onze balie bevindt zich vanaf vrijdagavond 7 april t/m zondagavond 9
april op het Radiofestival Grenzeloos Geluid, in Het Ketelhuis op
het Westergasfabriek terrein aan de Haarlemmerweg 8 - 10, Amsterdam.
Of reply je telefoonnummer naar: info@cut-n-paste.nl en je ontvangt
alleen dit weekend Perfect Spam!

Productie; Cut-n-Paste (Nathalie Faber en Carolien Euser) i.s.m.
Isabel Chapel, Bert Kommerij, Henk Burger, Dick Tuinder, Arno
Peeters, Katinka Baehr, Rogier Dijkman, Barbara Okma, Mart van der
Busken, Gerbrand Oudenaarden, Martin Takken, Parker Tuinder, Nandine
van Karnebeek, Yvonne Hobbelink, Otto Nan, Gerdien Blankenstijn, Tom
Visbeek.

isoleren

lisa may post

Infolust/ Info overload

Twee binnengekomen nieuwsbrieven. (Zelfde dag.)

1.

Dear Bert Kommerij,

Our April 2006 Trend Briefing is now online, at www.trendwatching.com/briefing

While last month's BRAND SPACES was very much real world, this month's trend,
INFOLUST, is rooted firmly in the online world.

Experienced consumers lust after detailed information on where to get the best of the
best, the cheapest of the cheapest, the first of the first, the healthiest of the healthiest
or the coolest of the coolest. Instant information gratification is upon us!

So forget about information overload. INFOLUST, the strong desire for relevant information,
is insatiable and spreading from the online realm to the bricks and mortar world on its path
to ubiquity. Get ready for a click-and-know, point-and-know, text-and-know, hear-and- know,
smell-and-know, touch-and-know and snap-and-know world.

For more, including plenty of examples of brands that already capitalise on INFOLUST,
check out www.trendwatching.com/briefing

Enjoy!

Best regards,

Reinier Evers

2.

EverNote
Het verschijnsel 'information overload' (ook 'informatiestress' genoemd) kan optreden wanneer er teveel op je af komt. Een paar uur gericht surfen kan al genoeg zijn voor een psychisch gespannen gevoel: niks vergeten toch? weet ik wel genoeg? Er komt zoveel data bij je binnen dat je de draad echt kwijt dreigt te raken. Tijd voor maatregelen dus.

Een hele eenvoudige en effectieve methode om door de bomen het bos weer te zien opdoemen, is het nauwgezet bijhouden van aantekeningen. Nu kruip je niet achter de computer om continu met pen en papier in de aanslag notities te maken, dat kan handiger. En ja, met de gratis tool EverNote heb je een prima informatiemanager voor dagelijks gebruik.

Wanneer je op een website iets interessants ziet staan selecteer je de gewenste informatie en sleep je deze naar het venster van EverNote. De link naar de bron blijft bestaan en het slepen werkt zowel in Internet Explorer als Firefox. Het knipsel komt terecht op wat de makers een 'digitale rol papier' noemen, en dat is een juiste benaming voor deze metafoor. Met een schuif scroll je chronologisch door alle verzamelde data.

Zie:http://www.evernote.com/en/

jean cocteau

Screened is begonnen

Route 1 en 2 staan nu vast.
Vandaag maakt Jaap de fragmenten voor aflevering 3 en 4 schoon.
Daarna moeten we ook snel gaan beginnen met de scenes tussen het Hoofdbureau en agent 503. Aflevering 1.
Niet alleen de juistheid van de informatie is van groot belang in Screened, ook de timing.
Goeie timing kost meer tijd dan je denkt.
Dat er van de man een flinke wandelpas wordt verwacht, was te voorzien.
Binnen achtendertig minuten moet hij in het Westerpark zijn.
Obsessief aan het schuiven geweest met blokjes.
Deze steeg tien seconden eerder, dit kruispunt twintig seconden later.
Alles voor het comfort van de luisteraar. Alles voor de logica.
Wij slaan niets over.

westelijke uitgang centraal station amsterdam

Kom net van de laatste meeting van Call Center 211.
Vrijdag is de presentatie.
Een project van Nathalie Faber en Carolien Euser. Hun bedrijf heet Cut 'n Past.
En ik schrijf de teksten. Samen met nog een hoop anderen.

Call Center 211 is een bijzonder Call Center. Zij zenden mini programma's uit via de mobiele telefoon. Call Center 211 is eigenlijk het begin van een mobiele omroep.
De uitzendingen duren nooit langer dan een minuut. Ik noem het: Perfect Spam.
Het zijn klankgedichten. Tekstjes. Bedoeld ter inspiratie.
Laat je mobiele nummer achter en op onverwachte tijden ontvang je een audiofile van Call Center 211.
Speciaal voor jou en heel eenvoudig.
Je kunt de files nog niet doorsturen.
Dat komt.

In juni, op het festival the Third Screen, ook over mobiele telefonie en ook van Cut 'n Paste, komt er een vervolg op Call Center 211. Dat dan Play Mobiel zal heten.
Ook Screened zal daar als mobiel programma aangeboden worden.
Waarover later meer.

Voor het Call Center hebben we zeer multimediaal gewerkt. Teksten werden gemaild naar Isabella, die per telefoon insprak. Deze files werden verstuurd naar Den Haag, waar Barbara Okma er muziek bij componteerde. Deze versies werden verstuurd naar de mixage, die alles omtoverde tot een geheel.
Alles via e-mail.

in de trein

Isabella Chapel speelt zichzelf, als de ideale operator van haar Call Center 211. De mevrouw van de telefoon.
Toen Nathalie en Carolien mij vroegen als opdrachtschrijver voor dit project, dacht ik meteen aan haar.
Ik werk graag met Isabella Chapel.
Sinds Bureau Woon en Leef, een project uit 2001, speelt zij mee in de rvu radiodramaprodukties.
Of als Mevrouw Holland, of als Bes, de telefoniste uit Mijn Bedrijf.
Isabella heeft een stem met vele gezichten.
Als zij iets zegt voor de radio, dan geloof je het direkt.
Maakt niet uit wat. Van weerbericht tot klankgedicht.
Zij heeft een vertrouwde, warme stem. Een stem die je al kent.
Tegelijkertijd heeft zij iets onpeilbaars en onvoorspelbaars.
Onder het zogenaamd rustige woelt het.
Zodra Isabella Chapel een microfoon ziet, gebeurt er iets bijzonders. Beiden gaan aan.
Alsof zij elkaar herkennen.
Alsof zij nodig moeten bijpraten.

Call Center 211 wordt gepresenteerd tijdens het festival Grenzeloos Geluid. Dit weekend in het Ketelhuis op het Westergasfabriekterrein. Isabella houdt dan een performance, met een door mij geschreven toespraak. Zij opent het Call Center.

Tijdens het festival, op zondagavond, wordt nog een ander project gelanceerd: de Radiosalon. Alwine Heemstra, initiatiefneemster, wil dat ik het praatje doe. Ik zal zeggen dat De Radiosalon een belangrijke plek kan worden voor radiomakers nu, en straks.

De Radiosalon (Click it!) speelt zich af op internet. Wil kwaliteitsradio bevorderen, en stimuleren.
Een interactieve kwaliteits-site voor en door professionele radiomakers.
Ook met een afdeling: Beeld.
Veelbelovend.
Presentatie is op zondag om 18.30 in het Ketelhuis.

polderweg

Nog meer toekomst.
Morgen weer een meeting met de collega's van Teleac en de RVU samen.
Tweede keer.
In de kantine.
Er wordt gezocht naar nieuwe mogelijkheden om uit te zenden.
Via internet. Webradio. Een bibliotheek met originele en educatieve lezingen. Een nieuwe serie portretten. Misschien zelfs met beeld erbij.
Wat kan je als omroep doen?
Meer dan dat je als prive-personage kan.
Nieuwe vormen bezorgen nieuwe inhoud.
Want wat doe je inderdaad met het beeld?
Zodra je audio uitzend op het net, kan je er gelijk ook een plaatje bijdoen, anders laat je die kans liggen. Maar hebben radiomensen verstand van beeld?
En is beeld op internet iets anders dan beeld op tv? Kijkradio, hoe ziet dat eruit?
Dit kan al met al heel inspirerend zijn. Maar ook frustrerend, omdat het een nieuwe manier van denken vraagt.

Hoe kan het dat de website van mijn buurman spannender is dan een gemiddelde actualiteitsrubriek op tv?

Gerestaureerde gevel van het Victoria Hotel.

De vorige keer ontstond er een discussie over ieders persoonlijke houding tegenover de nieuwe ontwikkelingen.
Ik stelde dat je als omroepmedewerker verplicht bent je te verdiepen in nieuwe uitzendmogelijkheden. Conservatisme werkt niet produktief.
Ik weet niet of het daar morgen weer over gaat.
Ik hoop niet dat het morgen over conservatisme gaat.

Tijdens de meeting zal ook deze weblog ter sprake komen.
Een experiment. Geen idee wat het oplevert.
In die zin is het kunst.
Ik wacht nog steeds op de eerste tellerstanden.

Op verzoek van Vincent van Merwijk zal ik dan iets vertellen over het project Screened.
En dat het idee ontstond een weblog bij te houden.
Dat ik deze mogelijkheid direkt heb aangegrepen.
Gefascineerd door het openbare karakter.
En het onderzoek naar het nut ervan.
Wie leest dit en waarom?
Wie wil dit allemaal in godsnaam weten?
Allemaal heel gewone vragen, die iedereen zich wel eens stelt, maar die je niet moet stellen op de weblog.nl, want daar gaat het niet om.
Je creeert met veel plezier een berg informatie, van dag tot dag, en die berg die groeit en groeit op fascinerende wijze.
Je kweekt een archief. Een monster. Een gedrocht.
Het proces van de tot stand koming van een creatief produkt wordt bijgehouden.
De ontwikkeling en zoektocht tegelijk.
Je schrijft iets af.

Jaap Vermeer, techniek en geluidsvormgeving, achter de computer.

Ondertussen kan je linken aanbrengen van projecten die er mee te maken hebben. Je surft je rot en doet verslag. Je bent een gids. En je kunt foto's plaatsen. En filmpjes.
Klik op You Tube.

Bij Youtube kunnen anderen reageren en eigen filmpjes achterlaten. Click it.

Op deze screened weblog kan niet gereageerd worden.
Dit is een monoloog.
Sommigen vragen zich af waarom.
Niet klaar voor het internet?
Jawel, alleen ik bepaal als schrijver waneer er gereageerd mag worden. En dat is pas wanneer ik uitgesproken ben. Als deze weblog klaar is. Zodra Screened af is, dan gaan de deuren op. Tot die tijd ben ik bezig met de inrichting van het huis en hou ik het tapijt liever schoon.
Nog niet klaar voor ontvangst.

Andre van Os maakt mp3's van de stukken die ik hem lever.
We gaan binnenkort beginnen met eerste scenes. Voorbeelden.
Op die manier kan ik vooraankondigingen plaatsen op deze log.
Dus ik zend uit.
Screened is begonnen.
Ik ben een mini omroep in een omroep geworden.
Ik ben ondemand, volstrekt stuurloos, onvoorspelbaar, modern en vierentwintig uur per dag aanwezig.


Orson Welles

dagverslag

jules

Vandaag kwam Maurits Schmidt op bezoek.
Hij stuurt het stuk op voor het geplaatst wordt.
Er kwam ook een fotograaf.
We zijn het dak opgegaan.
Een foto op het oranje bankstel van Joep van Lieshout.
Ik weet wie de nieuwe presentator van Zomergasten wordt, zei de fotograaf. Maar hij mocht het nog niet zeggen. Morgen wordt bekend wie de nieuwe presentator van Zomergasten wordt. Het is een man.

Tijdens het interview met Maurits Schmidt werd duidelijk dat niet al te veel mensen Screened moeten gaan lopen op de dag van de uitzending. Dat kan vreselijk uit de hand lopen. Er kunnen maar vier mannen op het juiste bankje zitten in het Westerpark.
Ook zal De Eerste Klas Station Restauratie het druk krijgen.
Allemaal vrouwen met een koptelefoontje op en een kopje koffie of thee, omdat Loretta Schrijver het zegt.
Screened is toch een georganiseerd, eenzaam avontuur, met kans op een bijzondere ontmoeting met een ander.
Het is daarom raadzaam Screened op eigen gelegenheid te lopen, en de radiouitzending te zien als een documentaire over iemand die een geluidswandeling loopt.
We hopen vanaf nu op zo min mogelijk publiciteit voor de radiouitzending.

Terug in Amsterdam de tweede versie van aflevering 1 gelopen.
De tijden kloppen beter, al is het zo nu en dan flink doorstappen geblazen.
Maar nogmaals, beter een fitte boordcomputer dan zelf te veel vooruit lopen op de zaken.
Enkele wijzigingen.
Morgenochtend de tweede versie van aflevering twee lopen.
De wandeling van de vrouw die eindigt in De Bijenkorf.

Terwijl ik loop laat ik nu een kleine memorecorder meelopen. Daarop spreek ik wijzigingen in.
Ik probeer mijn pas zo gemiddeld mogelijk te houden.

Morgen aflevering drie in de grondverf zetten.

Beeldbank

bert kommerij 1990, foto lex van rossen.
publicatie bij toneelstuk Bot/ Fact.

Dag Andre,

Het loggen gaat goed.
Doe allerlei ontdekkingen.
Er zit op de weblog ook een teller.
Weet jij hoe die werkt? En wat zijn unieke bezoekers?

Geweldig dat we alle hoorspelen nu mp3 gaan maken.
Ik zal CD's verzamelen.
Marcia Welman heeft er ook een heel stel thuis.
Ik zal aan haar vragen om de tas aan jou te geven.

agent amsterdam 2005

De Screened Beeldbank groeit.
De meeste foto's maak ik zelf.
Zoals een ander zijn mobiel mist, als ie onderweg is, zo mis ik mijn fototoestel.
Per dag maak ik gemiddeld vijf tot tien foto's.
Ik kan er lang over nadenken wat ik fotografeer en waarom.
Ik probeer esthetisch te zijn, maar dat weet je nooit zeker.
Ik fotografeer wat ik zie.
Mensen op straat fotograferen, of in de trein, schijnt niet te mogen.
Iedereen heeft gezichtsrecht.
Zo heet het niet, maar daar komt het op neer.
Je mag het gezicht van een ander niet gebruiken.
Alleen je eigen gezicht.
Als je een ander fotografeert, zonder dat die ander het weet, zonder dat je die ander kent, heb je het gevoel dat je steelt.
Alsof je betrapt kan worden.
Je wordt betrapt.
"He, wat doe jij daar. Wil je daar direkt mee ophouden. Ik wil mijn gezicht terug."
Het is niet ethisch.

Massa 1: Sail 2005

Massa 2: Stille Mars Brussel 2006

Daarnaast put ik voor de Screened Beeldbank uit het persoonlijk huisarchief: de map Kunst en Omgeving. Daarin staat een beeldenverzameling van jaren.
Meer dan 3000 afbeelding. Ongeordend.
Mooie en bijzondere afbeeldingen van over de hele wereld worden daarin opgeslagen.
Ook bijvoorbeeld rampenfoto's, patronen en landschappen.
De nieuwe map 2 is geheim.
Soms zet ik de mappen in een slideshow. Dan volgt een stroom van associaties.
Memory TV. Alsof je door tien fotoalbums tegelijk gaat.

Ik denk na over een nieuw project, dat moet gaan over de relatie geluid en beeld.
Werktitel is Radio Noir.

Groet, Bert.

Lopen

18.30
Terug van de tocht van aflevering 2.
Ging goed.
Over het algemeen moet alles sneller.
Al begon ik daar later ook weer over te twijfelen.
Liep ik te snel?
Schrijven en lopen tegelijk gaat niet.
De Krasnapolski-scene loopt gesmeerd, het bezoek aan de Bijenkorf ook.
Benieuwd wat de muziek gaat doen.
Ik heb een vermoeden.
In de Bijenkorf op de valreep een nieuw sweatshirt gekocht.

Morgen komt Maurits Schmidt van het Parool langs.
En binnenkort ook Janine Bruinooge van de Varagids.
Lynn Berger van de Volkskrant gaat een artikel schrijven over hoorspelen.
Titel van het artikel wordt: Hoorspelen zijn weer hip.
Ze heeft gepraat met Marlies Cordia, van de Hoorspelfabriek.
Marlies heeft een ongelooflijke ervaring met het maken van hoorspelen.
Jaren bij de Tros, daarna bij de Humanistische Omroep.
Ik maakte bij haar in 1995 mijn eerste hoorspel: Er stroomt water door de goten van Parijs.
Lynn Berger vraagt hoe oud ik ben.
Voel me ineens te oud voor dit soort dingen.
Onzichtbare speurtochten door de stad uitzetten, met notitieblokjes, memorecorders en oortelefoons geluden vangen.
Muziek eronder zetten.

Deze zomer ga ik een hoorspel regisseren bij de Hoorspelfabriek.
The Cement Garden van Ian Mc Ewan.
Elke Geurts heeft het bewerkt.
Het script is geweldig.
Het is nogal hormonaal.

Marlies Cordia op de Javakade in Amsterdam

Proeflopen / Weblogstar

Oostelijke ingang Centraal Station Amsterdam

Morgen ga ik aflevering twee lopen. De tocht van de vrouw over de wallen.
Deze start bij de oostelijke ingang van het Centraal Station en eindigt aan een tafeltje in cafe La Ruche van de Bijenkorf, met uitzicht op de Dam.
Ik ga de tijden checken.
De eerste vijf minuten staan als een huis.

Naast de boordcomputers zijn voor het eerst ook de telefoondialogen tussen agent 503 en zijn vrouw te horen.
Ze hangen er kaal in.
Er is nog geen muziek te horen.
Alle losse fragmenten moeten nog gaan binden.
Dat doet de muziek.
Die gaat zowel de teksten van de boordcomputer, als de gespeelde telefoondialogen, raken, kleuren.
Het is moeilijk om tegen Loretta Schrijver en Fred Emmer op te acteren.
Wat zij zeggen is altijd waar.
Daar streef je naar als acteur.
Een tweede werkelijkheid.

Mischien moeten we de gesprekken tussen agent 503 en zijn vrouw opknippen in losse blokjes van vier a vijf zinnen, en die over de heel aflevering heen strooien.
Of gaat dat weer teveel op elkaar lijken.
Variatie is vaak de beste optie.


montagestudio rvu paviljoen

We hebben de telefoonscene in vier verschillende takes opgenomen.
Isabel zat in de spreekcel en Richard liep buiten, op het dak.
Een Bergmanversie, met veel zwaar beladen stiltes.
Een ruzieversie, met veel onderliggend leed en verwijt.
Een paranoia versie, met veel emtionele uitschieters.
Maar we hebben gekozen voor de vierde, de bitse hak op de tak versie.
Dit komt vooral in het begin nogal rauw op je dak.
Maandag opnieuw nog eens naar de andere takes luisteren en over het opknippen nadenken.
Het is een modern, gemarkeerd gesprek, een dialoog met veel misverstanden en verschillende verwachtingen.

een radiowinkel uit 1963

Op dit moment luister ik naar het radioprogramma van Jos van Vliet.
Hij intervieuwt webloggers, via de telefoon, op zijn weblog.
Zijn gesprekken lopen altijd goed. Er is nooit sprake van een meningsverschil of een conflict. Het is puur informatief, interactief en onderhoudend, vermakelijk en soms verbazingwekkend.
Op dit moment gaat het over een internationaal succesvolle en drukbezochte dameslaarzenweblog.

De weblog van Jos van Vliet is een radiostation.
Iedere week nieuwe interviews met opmerkelijke webloggers.
Ik wil ook door Jos van Vliet geinterviewd worden.
Ik weet alleen niet of deze log al succesvol is en of ik opmerkelijk genoeg ben.
De eerste tellerstanden moeten nog binnekomen.
Ik wacht op de eerste tellerstanden.
Jos van Vliet opereert vanuit Nice.

Ik luister naar de interviews en begrijp dat de meest populaire weblogs persoonlijk zijn.
Puur en eerlijk. Vaak vrij van commercie.
Mensen doen dingen die ze leuk vinden en schrijven daar over. Entertainen. Informeren. Maken kontakt. Vertellen verhalen. Zetten iets in beweging.
Alles waar je als omroep, type massamedium, van droomt.

Een succesvolle weblog moet dus leuk en interessant zijn. Grappig. Specifiek. Niet te moeilijk. Onschuldig. Actueel en up to date. Persoonlijk. Had ik al gezegd. En soms een beetje flauwekullerig zijn.
Fanclubs. Persoonlijke zoektochten. Verzamelaars. Celebrities. Hobbieclubs en vrijetijdsbesteding.

Jos van Vliet heeft ook commercialsbreaks en nieuwsuitzendingen in zijn programma.
Hij heeft een aangename, mannelijke stem.
Zijn houding is open, rustig en tolerant.
Hij verbaasd zich iedere keer weer opnieuw bij het horen van de tellerstanden.

"Zo vaak? Nee echt dat verbaasd me. Wat geweldig."

Ik vind Jos van Vliet een weblogstar.

Wat voor weblog zou Salvador Dali hebben gehad?

Twee fragmenten uit de show van Jos van Vliet:

Jos van Vliet: Wat voor site heb jij?

Over dameslaarzenmode.

En hoe is dat zo begonnen?

Nou ik vond het vroeger al heel mooi, dames met laarzen, en toen ben ik er als een grap mee begonnen. Maar dat is uit de hand gelopen tot iets heel populairs.

En hoe kom je aan de passie voor vrouwen laarzen?

Ik weet het niet. Het is heel mooi om te zien.

Wat denk jij wat voor bezoekers er op jouw site komen.

Oh allerlei soorten mensen. Ze hebben niet echt een doel.

En sturen ze je ook foto's op?

Ja soms. Ik vind het allemaal leuk om te zien.

En hoeveel bezoekers heb je per dag?

1000 1500

Joh. Nee. Echt waar?

Ja, echt waar.
Ik zet er iedere dag nieuwe plaatjes op.

Oh vandaar.

Ik plaats reportages en mijn site wordt wereld wijd bezocht. Een dameslaars is universeel.

Ja, dat is ook zo.

(...)

Ook interessant: http://dutchmedia.web-log.nl/log/4518786

Jos van Vliet: En wanneer kunnen we een scoop van je verwachten David?

David: Oh dat weet ik niet. Blijf maar volgen. Iedere primeur is leuk.

J: De site is voortgekomen uit een nieuwsbrief he?

D: Ja. Gelezen door de helft van alle mensen uit de media. Redelijk uit de branche dus zegmaar.

J: Nou ik vind het heel interessant David.

Commcercialbreak: "Jos vraagt Bloggers het hemd van het lijf."
Zwoef.

Weblog Radio

Luisteren? klik hier.

Voor wie al een tijdje het wel en wee op web-log.nl volgt, zal ongetwijfeld de naam van Jos van Vliet weleens zijn tegengekomen in de top 50. Jos van Vliet woont in Frankrijk en houdt al sinds de zomer van 2003 een weblog bij.

"In ben in eerste instantie begonnen met webloggen om familie en vrienden op de hoogte te houden van onze belevenissen in Frankrijk, nadat we in Nice zijn gaan wonen".

Op de weblog van Jos komen diverse onderwerpen aan bod; de ene keer betreft het een bericht uit de media dat van een eigen mening wordt voorzien, de andere keer krijgen we wat te horen van zijn eigen leven in Nice.

"Ik schrijf over items waarover ik een uitgesproken mening heb, of waarmee ik op de één of andere manier een link heb en waarvan ik denk dat mijn vaste lezersgroep er ook wel in is geïnteresseerd".

Radio
Voor wie een beetje bekend is in de radiowereld, kan Jos van Vliet misschien ook nog kennen als deejay/nieuwslezer.

"In 1966/1967 heb ik als dj bij Radio Dolfijn gewerkt en de tijd erna zat ik bij Radio Veronica aan boord als nieuwslezer/dj. Ook heb ik begin jaren zeventig nog een half jaar als presentator bij de AVRO-tv gewerkt".

Daarnaast is Jos tegenwoordig ook te horen als dj op weblog-radio, een initiatief dat door Jos werd voorgesteld van web-log.nl.

"Het leek mij leuk, om de makers/brengers van interessante postings/sites aan het woord te laten en hierop de aandacht te vestigen. De bedoeling van weblog-radio is dat ik enkele keren per week vanuit Frankrijk mijn programma ga maken, dit doorstuur naar Ilse, die het dan via een carrouselconcept on-line zet. Iedereen kan daarna dat programma aanklikken, op elk moment dat het hem uitkomt. Wellicht dat één en ander vergezeld gaat worden met een web-logradio website. De doelstelling is om de gebruikers van web-log.nl iets meer een 'club-idee' mee te geven. Daarom is Ilse nu diverse nieuwigheden aan het uitproberen, waarvan web-logradio er één is. Het proefprogramma staat nu on-line en inmiddels is bekend dat half september gesproken gaat worden, over hoe een en ander op de rit gezet gaat worden".

Om weblog-radio tot stand te kunnen brengen, mocht Ilse Media gebruik maken van de technische faciliteiten van Radio 227.

Weblog-radio is overigens alleen via internet te beluisteren via de 'webradio'-knop op diverse weblogs (waaronder die van Jos).

Naast het maken van radio en het bijhouden van zijn weblog, heeft Jos ook nog andere activiteiten. Zo is hij ambassadeur van de Stichting Wereldouders en probeert hij te "integreren aan de Côte d'Azur".
Luisteren: klik hier.

scene agent 503 en zijn vrouw

collage new york 1998

twee scenes uit Screened.
agent 503 en zijn vrouw plus een fragment boordcomputer.

V: vrouw.
503: agent 503
BV: Boordcomputer.

vrouw zit thuis, man is buiten.

V: Ik voel me zo verdrietig. Ik weet niet meer hoe ik me voel.

503: Maar waarom dan?

V: Ik denk dat er weer iets gaat gebeuren.

503: Je moet niet zo bang zijn.

V: Ik kan gewoon niet helder meer denken.

503: Ik kan nu toch niet zo maar naar huis komen.

V: Je bent anders hartstikke dicht in de buurt.

503: Ik ben aan het werk.

V: Ach....

503: Wat.

V: Ik heb volgens mij gedroomd.

503: Toe nou.

V: Het is helemaal niet mijn bedoeling maar zo is het.
Het maalt zo.

(korte stilte)

V: Ik wil een wasje draaien maar ik denk niet dat dat gaat lukken.
Ik krijg de krant niet open.
Ik maak echt zullke rare dingen mee in m'n hoofd.

503: Maar ga dan toch gewoon even weer liggen.

V: Ik lig al.

BV: Sla na de Febo direkt linksaf de Oudezijds Voorburgwal op.
Rechts de Oude Kerk.
Tegen de kerk aan zijn huizen gebouwd. Daar wonen mensen.
Links hotel Anco.
Nader de brug.
Links de Oude Kennissteeg.
Sla rechts af, loop de brug op.
Kom op het Oudekerksplein.

503: Wat had je dan gedroomd.

V: Oh dat.

503: Wat dan?

V: Ik liep door de stad.

503. Welke stad.

V: Hier. Amsterdam.
Eerst stond ik in de hal van het Centraal Station. Toen zat ik in een café-restaurant met een heel hoog plafond en toen ging ik de stad in.

503: Was ik erbij?

V: Nee jij was er niet bij. Ik was alleen.
Weet je waar ik liep?

503: Door het Westerpark.

V : Nee, de Wallen.

503: Jij over de Wallen?

V: Vind je dat gek?

503: Wat had je aan?

V: En op de Dam was ik.

503: Weet je zeker dat je alleen was?

V: Het was heel raar, iedereen op straat deed precies hetzelfde als wat jij altijd doet.

503: Oh?

V: Mensen in de gaten houden, achtervolgen. Maar ik was de enige die het zag.

M: Rapporteren.

V: Oh ja rapporteren.
Iedereen rapporteerde elkaar, maar ik werd overgeslagen.
De camera richtte zich niet op mij.
Ik werd niet gezien, maar ik zag alles.
Dus ik liep wel over straat, maar eigenlijk bestond ik niet.
Snap je dat.

M: (bevestigend.) Hm hm.

V: Niemand sprak me aan, en ik sprak niemand aan.
Ik zag het gebeuren.
De straat was een filmset en iedereen was figurant.
Het was net als in die film je weet wel.

M: Welke film

V: Waarin die man de hoofdrol bleek te spelen in een dagelijkse soap.
En hij had niet door.
Totdat er een lichtbak uit de hemelviel.
Hoe heet die film ook alweer.

M: Ik weet niet wat je bedoeld.

V: Moet ik stoppen?

M: Nee praat maar door.
Ik kijk ondertussen naar een man op een bankje.

uit Screened.
aflevering 2

omroep.nl

Vandaag stond deze screened-weblog op de voorpagina van de www.omroep.nl.
Het in ongelooflijk belangrijk om op de voorpagina van de omroep.nl te staan.
Als je op de omroep.nl staat, sta je op het menu.
Omroep.nl is eigenlijk de moederomroep op internet, de hoofdomroep. De opperomroep.
Ik kijk uit naar de cijfers van de teller en zal laten weten hoe de stand is.

Eens per week komt de tellerstand van Mijn Bedrijf binnen, de radiodramaserie uit 2005.
Uit deze tellerstand blijkt dat de hele serie in anderhalf jaar tijd inmiddels 7596 keer is gedownload.

Jaap heeft alle fragmenten van Loretta Schrijver voor aflevering twee schoongemaakt en de eerste vier minuten gemaakt. Een geweldige mix van stemmen, geluiden en muziek komt op mij af.
Sprakeloos nog eens.
Niets meer aan doen.
Daarna de route uitgezet van aflevering twee.
Lorreta Schrijver loodst je op dit moment over de Wallen van Amsterdam.
En toen was het 18.30.
Dan komt de bewaking om je eruit te zetten. Tenzij je langer wilt werken. Dan moet je dat doorgeven aan Theresa.

De geluidsopnames, tijdens de beschrijving van aflevering twee, zijn gemaakt tijdens een windstille zomernacht.
Met oormicrofoons die ik van Barbara Okma leende.
Zeer klein, als dopjes, in ieder oor een, verandert je hoofd in een grote microfoon. Niet te veel draaien met je hoofd, want dat hoor je terug als je het afluistert. Dan zwaait alles van links naar rechts en dat is niet goed.
Je moet het vertrouwen van de luisteraar winnen door betrouwbaar te zijn.

Met de oormicrofoons in loop je over straat en niemand ziet wat je doet.
Je kan dichtbij de mensen komen en hun stemmen horen.
Dicht langs ze lopen.

Zomer 2005. Ik liep over de Wallen, er was geen wind, alle ramen en deuren stonden open en de stemmen leken harder, uitbundiger, feller.
De recordknop stond aan.
De hitte was enorm.
Ik verstond niets, maar begrreep alles.
Fietsbellen, gefluit. Brommers veel brommers en dreunende autos; met zware bass-boxen onder de achterbank. Het geslis van plastic slippers, gelach, televisiegeluiden, trams. De stilte van een steeg. Het getik van de stoplichten.
Nog nooit met zoveel sporen gewerkt.

Verder kwam er vandaag een man langs voor de computer omdat er iets was wat ik niet doorhad.

Weer een email ontvangen uit Berlijn van Richard Gonlag, waaruit blijkt dat de plannen voor een Berlijnse versie van Screened steeds vastere vormen aan lijken te nemen.

Morgen moet de route van aflevering twee af zijn zodat deze het weekend gelopen en gechecked kan worden.

jonas staal

Tellen

André van Os, hoofd internet, heeft een teller geplaatst op deze weblog.
Je kan hem niet zien.
Hij telt het aantal bezoekers, deze onzichtbare portier van Het Nut.
Over een tijd zal hij zeggen of er genoeg bezoekers zijn geweest.
Dan zal besloten worden of we hier mee door moeten gaan of niet.
Voor een lege zaal doen we het niet. Mijn portier en ik.
Ondertussen doe ik onderzoek naar goed bezochte weblogs en probeer er achter te komen waarom zij goed zijn.
Alles in het kader van Screened.

Kathinka Baehr belt.
Zij gaat een debat leiden tijdens het festival Grenzeloos Geluid.
Ze vraagt hoe ik mijn werk zou samenvatten. Of dat iets te maken heeft met thema's als grote zaken versus kleine zaken.
Ik zeg ja en nee. Ik probeer grote zaken altijd terug te brengen tot luciferformaat. En kleine zaken te behandelen als waren ze van levensbelang. Ik probeer altijd een jaar vooruit te kijken. Wat zal er dan spelen? Welke thema's zullen dan belangrijk zijn? Een soort intuitief trendwatchachtig ding.
En ik ben een vorm freak.
Ik laat me inspireren door moderne communicatiemiddelen.
Teksten komen plotseling overal vandaan, van sms tot email tot logs tot sites. Internet veroorzaakt een grote bevrijding, maar is ook een bron van vele misverstanden in de communicatieve sfeer.
Je spat er zegmaar een beetje van uitelkaar.
Het werkt schyzofrenie in de hand.
Mijn specialiteit is split-screen radio.
Ik laat graag verschillende werelden tegelijkertijd horen.

Kathinka heeft het genoteerd.
Het debat zal zijn zondag 9 april 2006 om 11.00 in het Ketelhuis in Amsterdam.
Els Peek komt ook.

Marieke Hermans belt met het laatste nieuws uit televisieland. Het rommelt in Hilversum en dat zal het voorlopig blijven doen. Voor sommigen zijn het gunstige en inspirerende tijden, voor anderen is het de hel. Voor de meesten is veel onzeker en onduidelijk.
Algemener kan je niet zijn. Duidelijker evenmin.
Dat dus.
Zie ook de website van Ton. F. van Dijk. Voor de liefhebbers van hardcore omroeppolitiek uit het voorjaar van 2006.

Bente Hamel/Peer Mascini

afbeelding van www.dicktuinder.com

Iets hangt in de lucht.
Audio is in.
Men is de beelden zat.
Luisteren is iets
Tussen kijken en lezen in.

Een gedichtje ingestuurd door Irma Stoute.
En op de mail deze aankondiging.

HET INSTITUUT VOOR ONGESCHREVEN GESCHIEDENIS
met Peer Mascini

> neem mp3-speler en routekaart mee
> ga naar het startpunt
> de audiotour kan beginnen

Een vreemde onderzoeker sluipt rond de Westergasfabriek. Hij doet metingen met apparaten en laat een spoor van vernielingen achter. Wat doet hij? Hij zoekt naar ongeschreven geschiedenis - oude geluiden en flarden van gesprekken die bewaard zijn gebleven in de muren van de fabrieksgebouwen. Een hoorspel voor iedereen van 10 tot 100.

Routekaart en mp3-spelers met de audiotour zijn te huur bij de festivalbalie in het Ketelhuis (gratis voor festivalbezoekers). Het aantal spelers is beperkt dus als je zelf een mp3-speler hebt, is het aan te raden de tour daarop te downloaden. Ga naar www.westergasfabriek.nl (klik door naar > Het Instituut). De tour is vanaf 7 april online en blijft ook na het festival gratis beschikbaar.

tot ziens op Grenzeloos Geluid!
Bente
www.grenzeloosgeluid.nl

Belangrijke dingen

Vandaag staat Dick Tuinder in de Volkskrantserie: Oog Dit is een belangrijk multimediaal kunst-platform. Meekijken door de ogen van kunstenaars naar de wereld om ons heen.

www.sallydewinter.com

Ik ken Dick Tuinder vanaf mijn achttiende. We zaten begin jaren 80 op het Almere College in Kampen. Aktiegroep Bankstel. Dick vertrok naar de Rietveldakademie in Amsterdam. Jaren later kwamen we elkaar weer tegen.
In 1999 maakten we samen Portretten van een eeuw. De eerste succesvolle serie hoorspelen bij de RVU.